RED ARCHIBALD & THE INTERNATIONALS

BEPFALK MUSIC THE GERMAN TOUR

De Duitse drummer Dirk Cordes belde mij op vanuit Hamburg herfst 1986 of ik mee wilde doen met de komende tournee van zanger / blues mondharmonicaspeler Red Archibald ( USA ) door Duitsland. Ik kende Dirk nog van een jamsessie in Waterhole op de Amsterdamse walletjes met de Amerikaanse blueszanger / gitarist Terry Man. In die tijd speelde ik in de Amsterdamse salsaband Paolo Passionata & the Pennies from Heaven. Eén van de Pennies was zangeres Angela Happel, die het vriendinnetje was van Terry. Zo kende ik Terry, zo kende ik Dirk, zo leerde ik Red Archibald kennen. Aangezien het contract met Paolo toch bijna af zou lopen stemde ik toe. Ik had wel zin in een toertje door Duitsland met Red Archibald. Het zou goed betalen. Ik kende hem toen nog niet persoonlijk, maar ik had al veel wilde verhalen over hem gehoord. De andere bandleden kende ik niet, maar ze kwamen overal vandaan. Later meer over hen.

café Silbermann

Dirk pikte mij in Leeuwarden op, waar ik toen nog boven eetcafé 'Het Leven' woonde, met zijn grote zwarte Caddilac en ik gooide mijn Acoustic basinstallatie en vertrouwde Fender precision 1963 achterin de Amerikaanse bak. Tevens nam ik een klein Roland Bass Cube-je mee voor kleinere schnabbels. Een sporttas met kleren, nog een akoestische gitaar, een ghettoblaster en wat boeken. Op weg naar Hamburg. Bij de grens had Dirk nog wat gedonder met de Oost Friese grenswacht over grensformaliteiten en over zijn auto. Hij schold ze uit voor kuttige Ost Friesen. In Hamburg aangekomen reden we direct naar mijn hotel, het MUI (Mjoewie) Hotel aan de Budapesterstraße in de wijk Sankt Pauli vlakbij de rosse buurt de Reeperbahn. Een wijk waar veel te doen was (en is) veel gezellige café's, theatertjes, eetgelegenheden en de zogenaamde Imbis winkels, Turks gerunde tokootjes waar je goedkoop lekker kon eten b.v. Oxenschwanzensuppe voor nog geen 2 mark. Verder in de wijk natuurlijk veel sexgedoe in theatertjes en speciaal afgezette straten voor alleen hoerenlopers. Het is daar ook verboden voor vrouwen. Alleen hoeren die daar peesden mochten zich daar ophouden. Ik kan mij nog herinneren, dat ik met één van de zangeressen en de gitarist ( Wij moesten een keer optreden met Paolo Passionato & the Pennies from Heaven in "die Große Freiheit", een soort Paradiso ) op een vrije dag aan het wandelen was vlak bij één van deze hoerenstraatjes en dat Angela toen zei, dat ze wel zo'n 'parkeer'kelder in durfde te lopen of in zo'n straatje waar dus geen vrouwen in mochten. Het was een hele grote parkeerkelder met allemaal parkeervakken waar geen auto's konden komen, maar waar alleen maar hoeren stonden: 1 per vak. Zo gezegd zo gedaan en ze liep met ons naar binnen. Direct had Angela het al aan de stok met een hoer, die alleen een string aanhad, een klein topje ( ondanks de winterse kou) en rode hoge laarshakken. De hoer begon te schreeuwen, te slaan en te schoppen, maar door die hoge laarzen kon ze niet goed blijven staan en ze viel al snel op de grond met haar pruik naast zich en ze bleek ook een vals gebit te hebben, dat ook ergens lag. Het werd een opstootje en daarom stonden we snel weer buiten. Voortaan zou de zangeres het wel laten om al te dicht bij de 'dames' in de buurt te komen. Er waren naast eerder genoemde Große Freiheit ook veel kroegen waar live muziek was. In deze buurt hoefde niemand zich te vervelen.

Het MUI Hotel was een klein hotel waar veel muzikanten logeerden van bands uit de hele wereld, die op tournee waren. Zo kwam ik daar leden van Fisher Z tegen (die ik overigens ook al eens in de AVRO Top Pop studio ben tegengekomen in Hilversum toen ik daar een keer met Mark Foggo optrad). Verder leden van de groep XTC en enkele hard rock groepen, die ik niet van naam ken. Als je pech had dan werd er nog wel eens op hun kamer 'gejamd' midden in de nacht. Het hele hotel kon dan 'meegenieten', maar niemand zei er wat van. Ook kon je 24 uur per dag eten en drinken krijgen. Als je bijvoorbeeld om 1 uur 's nachts zin had in rote kohl mit kartoffeln und Schweinegebrat dan kon je het zo bestellen en binnen een half uur werd het bezorgd. Een fles wijn erbij. Mmm, lekker. Toen ik op mijn kamer kwam stond er een fles black label whisky voor mij. Ik dacht, dat het een soort welkomst drankje was, maar later bleek, dat ook als ik er niet om vroeg zo nu en dan een fles werd bezorgd. Ik had in Amsterdam voor de grap tegen Dirk gezegd, dat ik alleen naar Duitsland kwam voor de toer als er een fles whisky op de kamer stond. De 2e dag maakte ik kennis met Red Archibald. In Amerika had hij o.a. met Elvin Bishop gespeeld en Taj Mahal. Het bleek een heel aardige vent te zijn, die ook in het MUI hotel logeerde. Tijdens de toer kreeg ik steeds meer waardering voor zijn gedrevenheid en vakmanschap en ik kon goed met hem opschieten. Hij had een Ierse of Schotse vriendin. Haar naam ben ik vergeten, maar laat ik haar Mary noemen. Volgens mij had hij nog een paar vriendinnen, maar Mary was zijn hulpje en hoofdvriendin. De andere bandleden zou ik de volgende dag pas ontmoeten in een repetitie lokaal ergens in Hamburg. Zo maakte ik kennis met gitarist Chris Christiansson uit Reykjavik IJsland en Felix Christiaan Fast uit Hamburg op tenor saxofoon. Eerder genoemde Dirk Cordes op drums completeerde het gezelschap, dat 6 weken met elkaar zou gaan spelen op tournee door West Duitsland. Chris vond ik niet echt een geweldige gitarist, maar was wel functioneel binnen de band. Later zou blijken, dat hij als persoon een 'buffoon' kon zijn zoals Red hem wel vaak noemde. Vooral als hij te veel (of ook wel eens een beetje) drank op had. Felix was een gemiddelde saxofonist en als persoon was hij de rustigste in de band. Ik heb gedurende de 6 weken nooit hard drugs gezien in kleedkamers, maar altijd wel snoep, fruit, chips, pinda's en liters bier, whisky en tequila (altijd goed verzorgd in Duitsland) en altijd van het begin af aan veel meisjes, waaronder een paar mooie. Toch verdacht ik enkele leden ervan dat ze aan de dope zaten, maar ik heb het er verder nooit over gehad. Ik had Red en de anderen in ieder geval nooit zien snuiven of spuiten. Dat was in de tijd bij Foggo toch wel anders. Binnen een week hadden we het repertoire van Red erin: een combinatie van R&B, rock en blues met een vleugje funk hier en daar. Ik moest ook een bas solo geven in een mineur blues bij een bepaald nummer, maar een heel rondje lang vond ik toch niet zo interessant en lange drum solo's ben ik ook niet weg van, maar verder vond ik het wel lekker 'grooven'. Het eerste optreden (in een café in een winkelcentrum) was direct al succesvol al was het alleen maar om de vele vrouwen, die op tafels met hun tieten en konten stonden te shaken. Geweldig. Ik deed net alsof ik dat gewoon vond, maar in Nederland had ik dat zo nog nooit meegemaakt. Ze zaten tijdens het spelen dan ook wel eens aan 'je knoppen te draaien', maar dat vond ik niet erg en speelde gewoon door. Ik had na een paar dagen ook al een vriendinnetje dat al snel bij mij in trok in het MUI Hotel, maar daar had ik na 3 dagen ook al genoeg van. Ik had trouwens het idee dat ze mij aardig vond, omdat ik Red's nieuwe bassist was en niet om mij persoonlijk. Het kon mij niet zoveel schelen. Ik had in ieder geval wel veel pret met haar en ze was ook wel lief, maar liever niet de hele dag om mij heen. Gisella, zoals ze heette zag ik dan weer eens opduiken tijdens optredens. Niet alleen in Hamburg en omgeving, maar ik kwam haar dan ook weer eens tegen bij een optreden in de buurt van Mannheim. Daar kwamen Gisella en haar vriendin Maike dan bij Dirk en mij op de kamer en we swingden de hele nacht door. Normaal gesproken had elk bandlid zijn eigen kamer (soms wel met 3 of 4 bedden), maar toen deelde ik de kamer met Dirk. Terwijl Dirk mij de Duitse grammatica bijbracht (de naamvallen) stonden de beide meiden slechts gekleed in slipje en behaatje, lekker sexy met elkaar te dansen op de muziek van the Eurythmics en kon ik met mijn gedachten niet bij de Duitse les blijven.
'Sweet Dreams are made of these,
who am I to disagree
I travel the world and the seven seas
Everybody's looking for something'. En bij het refrein: 'Hold your head up, keep your head up, move it on' zaten ze elkaar lekker vet op de bek. 'Move it on. Move it on.'

Red was een ras performer en kreeg de zaal bijna altijd plat, maar zijn optreden kan erg agressief overkomen zo nu en dan. Als hij het publiek aanspoorde om te klappen of wat anders te doen en de mensen wilden in de eerste instantie niet dan begon hij te fokken en op te ruien: You fucking audience this and that. En ik kan eigenlijk wel eerlijk zeggen, dat het nergens op sloeg, maar het ontaarde bijna altijd in een knokpartij, waarbij Red dan met zijn microfoonstandaard stond te zwaaien op het publiek en Chris de gitarist beukte met zijn zatte kop lekker mee met zijn nep Gretsch gitaar. Drummer Dirk en ik hielden de 'groove' er lekker in op drums en bas. Felix sneakte er volgens mij dan altijd slim tussenuit, maar dat kan ik mij niet zo goed meer herinneren. Als er dan wel eens iemand op het podium wilde klimmen om Red in elkaar te trimmen dan had hij altijd wel een stenen asbak of iets dergelijks in de buurt waarmee hij dan door de lucht zwaaide. Nog nooit heb ik in die 6 weken gezien, dat Red, die overigens niet groot was, de knokpartij verloor, want er zouden er nog vele volgen, waarbij de stenen asbak het slagwapen wapen van Red zou worden.
Echter niet alleen tijdens optredens was Red heetgebakerd in omgang. Zo kan ik mij nog herinneren, dat hij en ik een keer op een vrije avond een biertje gingen halen in een 'kneipe' in de buurt van ons hotel. We waren amper binnen en er gebeurde al wat aparts. We gingen aan een tafel zitten in het midden van de zaak en we kregen aanspraak met een negerin van in de dertig, die een dokter was zou later blijken. Het gesprek kwam gezellig op gang en er werd over van alles en nog wat gekeuveld. Ik moest naar het toilet. Toen ik na 5 minuten terugkwam bleek het café te zijn veranderd in een slagveld met Red Archibald als centraal middelpunt. Er werd gegooid en geslagen met stoelen en met krukken net zoals je dat kent uit de vele vechtfilms met Steven Seagall of Clint Eastwood als 'schmutzige Harry'. Een vrij sterke man van het type Arnold Swarzenegger kwam op Red af en tilde hem op in de lucht en de beer zwaaide hem heen en weer, maar plotseling liet hij Red los en hij viel zelf bewusteloos neer op de grond. De zanger lachte en had wat in zijn hand vast. Daarna gingen we naar ander een café.

In de buurt van Heidelberg hadden we een keer een etentje aangeboden gekregen door de A&R manager van Red's platenmaatschappij (of het zou zijn maatschappij nog gaan worden) in een chique restaurant. De man had zijn vrouw meegenomen en een medewerker van de maatschappij. Later op de avond zou opgetreden worden in een sporthal, maar eerst dus een zakelijke bespreking tijdens een etentje. Chris de IJslandse gitarist piepte er even tussenuit om zijn vriendin in Reijkjavik op te bellen. Hij bleef wel een half uur weg en toen hij terug kwam aan tafel was hij dronken en geheel niet meer van deze wereld. Het bleek, dat hij net via de telefoon te horen had gekregen dat zijn vriendin vreemd was gegaan met een ander. Een reden voor Chris om in no time een halve fles sterke drank naar binnen te werken. En aangezien hij daar niet tegen kon gedroeg hij zich als een buffoon. Hij schold de vrouw van de A&R manager uit voor fucking cunt en arschloch. Deze liet het niet op zich zitten en gooide met een zilveruitje naar Chris en raakte daarbij echter Red die daardoor ook kwaad werd. Hij smeet met een gevulde tomaat terug en raakte de A&R manager op zijn oog. Deze stond onmiddellijk op en vertrok met zijn vrouw, die met een gescheurde jurk achter hem aankwam.
De andere medewerker van de platenmaatschappij bleef zitten en probeerde de boel te sussen, maar tevergeefs. De deal is er volgens mij ook nooit van gekomen. Het optreden is overigens 's avonds wel gewoon succesvol gedaan zonder problemen, maar later in het hotel belde Chris zijn vriendin in IJsland weer op. Hij raasde en tierde op zijn IJslands. Aangezien het voor mij een komisch taaltje is moest ik om hem lachen: een zatlap met een kwaaie kop, maar met een grappig zacht reutebeute knäckebröte accent. Ik zat vrolijk op mijn hotelkamer aan een lekker drankje toen ik een ontzettende herrie hoorde op de gang. Ik maakte de deur open en ik zag Chris en Red elkaar heftig duwend op de gang. Red probeerde Chris zijn razernij te bedwingen, maar dat lukte niet. Die Chris was ook zo sterk als een beer en zeker in beschonken toestand. Red, die zelf ook ver heen was zei dan heel keurig en zachtjes quasi beleefd ( althans dat probeerde hij dan): 'Chris be quiet, there are people in this hotel who want to sleep. We have to respect them being visitors of this hotel. They have to get up early'. En dan begon Chris nog harder te brullen. Fuck the visitors en riep dan de naam kei hard van zijn IJslandse vriendin: Sonjaaaa, Sonjaaaa, Sonjaaaa!
Red, die altijd een oplossing scheen te hebben pakte een grote cola fles (dit keer geen stenen asbak) en sloeg die op het hoofd van Chris, die bewusteloos neer ging, maar deze buffoon stond toch weer op na enkele minuten. Hij wilde zijn vriendin weer opbellen en raasde in het IJslands. De hele etage was wakker geworden en iedereen begon zich er mee te bemoeien. Het werd weer een slagveld op de gang. Meppen, tikken en slaan en hoe het afliep weet ik niet meer, maar wel dat wij het hotel direct moesten verlaten. Ik deed alsof ik niet bij de band hoorde en ging ten slotte slapen. De volgende dag zouden we afreizen naar een klein stadje ergens in het Zwarte Woud. Wat ik mij daarvan kan herinneren waren de enorme ijspegels aan de dakgoot van het Gästhof wel een meter lang met scherpe punten. Levensgevaarlijke stalactieten. Nooit onderdoor lopen. Die Gästhof kamers bij de Duitse families vond ik prachtig. Lekker kitsch interieur. Kan mooi zijn. Geeft enigszins wel een warm huiselijk gevoel. Mijn grote kamer vol met hertengeweien, Alpengebergtes, koekoeksklokken, drinkende Bambi's, waldhoorns, Beierse jagershoedjes met veertjes en schilderijen met afbeeldingen van het Zwarte Woud. Daar voelde ik mij wel prettig bij. (Ha ha!) Ik genoot van zulke kamers. Beter dan al dat plastic en triplex in die zogenaamde dure hotels. En de schnitzels van Mutti waren er groter dan Hollandse deurmatten (en hariger).

Op een keer werden Red en zijn vriendin Mary uitgenodigd door een Poolse goochelaar om bij hem te gaan eten. Hij was een rondtrekkend artiest en woonde in een Mercedes busje op een plein in het centrum van Hamburg. Het was winter. Stroom en telefoon tapte hij handig stiekem af vanuit de straat. Zijn buren, die ook op het plein woonden in een vrachtwagen tapten ook stiekem stroom en telefoon af vanuit de straat, zoals later zou blijken. Red vroeg of ik ook mee wilde gaan om bij Pjotr, zoals de goochelaar heette te gaan eten. Ik had die avond niets te doen en zei, dat ik het een leuk idee vond om mee te gaan. Ook om de Zweedse danseres te ontmoeten die min of meer een soort vriendin van Pjotr was. Een enorm lekker stuk van het type Michelle Pfeiffer.
We liepen op weg naar het plein, maar Red zei dat hij eerst 100 dollar wilde gaan wisselen ergens. Het geld had hij gekregen van een tante in California. ( waarschijnlijk opgestuurd). Niemand kon echter het Amerikaanse geld wisselen in Duitse Marken. Totdat Red het bij de Turkse Imbiss toko ging proberen. Met een Amerikaans accent vroeg hij in het Duits of één van de drie Turkse heren misschien kon wisselen. Een man pakte het honderd dollar briefje en liep er mee naar achter. Even later kwam hij terug met Duitse marken en gaf het aan Red klopte hem een paar keer hard op de schouder met de bedoeling dat Red hem wel erg dankbaar moest zijn dat hij op deze stille avond wilde wisselen. Red reageerde erg fel zoals gewoonlijk en zei: "Don't touch me ……Don't you ever touch me again or you're going to see Jimi."
De hel was weer losgebroken en er werd weer gemept. Drie Turkse heren tegen Red. Die keek mij aan of ik hem wilde helpen, maar op het moment dat ik een man beet zou pakken bij de schouders vloog mijn nieuwe bril van de kop af en op mijn knieën zocht ik al tastend naar mijn bril en er werd steeds net niet op getrapt. Ik pakte de bril en zette hem op en kon nog net zien hoe Red met een stenen asbak twee van die gasten op het hoofd sloeg. Mary deed de voordeur open en we renden naar buiten de winterkou in verder op weg naar Pjotr.
Die verwelkomde ons in zijn busje. Het was binnen klein maar behaaglijk warm. Michelle was er ook. We zaten om een tafeltje in het midden en ik zat tegenover Michelle. Wat een prachtige grijs / blauwe ogen had ze. Het was de eerste 'normale' vrouw, die ik ben tegengekomen sinds mijn verblijf in Hamburg in de rock & roll scene van Red Archibald. Eén die ook boeken las zou later blijken. Ze had de Toverberg van Thomas Mann wel eens gelezen vertelde ze mij en dat boek had ik toevallig ook van huis meegenomen voor deze trip. Ik zou mij wel eens kunnen vervelen, (Dit boek plus een gedichtenbundel van Ida Gerhardt en een klein boekje over de Franse impressionisten zou ik op latere reizen altijd bij mij hebben plus Astor Piazolla 's Persecuta & Buyaya, het Requiem van Mozart en Bellini's Norma: Casta Diva door Maria Callas gezongen, een vast pakketje zeg maar).
Trouwens wat Michelle met de goochelaar Pjotr moest snapte ik helemaal geen reet van. Een vrij lelijke vent. Misschien had hij wel een heel bijzondere toverstaf. In ieder geval zat zij lekker warm onder de tafel over mijn benen te wrijven met een voet, terwijl Pjotr nog wat vis aan het koken was. Het was een lullige bouillabaisse vissoep, die waterig smaakte. Gelukkig was er niet veel van. Na het eten deden we een woordspelletje en vervolgens stelde Pjotr voor om bij de buren op visite te gaan. Ik had geen goed gevoel bij deze visite en wilde aanvankelijk niet mee gaan, maar Red, die ondertussen een blowtje van Pjotr had meegerookt, iets wat ik hem nog nooit heb zien doen, want hij blowt normaal nooit, vroeg of ik alsjeblieft mee wilde gaan en dan zouden de meiden ook wat gaan zingen en lekker dirty dansen. Ik zag dat Michelle haar jas aandeed en aanstalten maakte om ook naar de buren te gaan. Dus ging ik ook maar mee. De buren bleken twee Hells Angels achtige grote Duitsers te zijn: Imre en Horst en woonden in een hele grote vrachtwagen. Bij het instappen van de vrachtwagen had ik al zogenaamde "bad vibes'', maar de mannen waren erg aardig op het eerste gezicht. Ook schrok ik enigszins van het interieur van de wagen. De achterkant was een soort werkplaats met werkbank e.d. maar het midden en de voorkant was kennelijk het woongedeelte. Elke vierkante cm van de wanden en het plafond was beplakt of bespijkerd met van alles en nog wat: fetishpoppetjes, skeletjes van de meest rare beesten, koppen, autootjes, speelgoedmotoren, Afrikaanse rituele voorwerpen, pennen, blote vrouwenplaatjes in SM sfeer, rubberen sexvoorwerpen, messen, dolken, krissen, oude verroeste pistolen, kleine Afrikaanse poppetjes waarvan de ogen uitgestoken waren, speren, een nazi vlag, foto's van dr. Mengele, foto's van de paradeplaats in Neurenberg, totempaaltjes in diverse maten, Mickey Mouse poppetjes zonder ogen, Bambi's, krokodillenskeletjes, gummetjes, Indiaanse voorwerpen, een foto van Herman Göering verkleed als Julius Cesar, trommeltjes, duivelskoppen, nazipetjes, onthoofde poppetjes, losse voeten van rubber, Venetiaanse maskers, bijlen, hamers, kettingen, schilderijtjes van Maria, Mariabeelden, bidprentjes, oren, losse lippen, foto's van Leni Riefenstahl op een puntige berg, fotootjes van Gudrun Ensling en Ulrike Meinhof, granaten ( van plastic?) sigarettenfilters van Marlène Dietrich (?), Donald Duck in cunnilingushouding bij Minnie Mouse, vechtpet van Ché Guevara (?), diverse Jezussen gespijkerd aan een bank, gedroogde pruimen, tientallen biljetten uit diverse landen, tandartsapparatuur, stewardessenpakje van de Lufthansa, skeletje van een embryo, Salvador Dali achtige posters, Connie Fröboes en Rex Gildo plaatjes vastgeplakt aan een grote soeppan, kennelijk expres kapot gemaakt kinderspeelgoed, grote en kleine vogelveren, plastic pijpjes, mini guillotines, naalden in rubberen poppen gestoken en nog veel, veel meer. En dit alles aan de wand, op het plafond en meubilair. Het stonk er naar hasj en er waren veel kaarsen aangestoken. We kregen een eigen brouwsel van hun te drinken, dat nergens naar smaakte. Er gingen grote joints rond en een waterpijp werd gerookt. Ik moet zelf niets van hasj hebben, maar werd automatisch al stoned van die enorme walmen. De trommelmuziek bracht iedereen ook in een soort trance. Ik werd steeds stiller, maar gek genoeg hoorde ik Red ook helemaal niet. Normaal had die het grootste woord. Pjotr zei ook niet veel, alleen de dames waren in een soort gesprek met Horst en Imre. Imre, die danste als een inboorling op oorlogspad zette op een geven moment 'A whole lotta love' op van Led Zeppelin. De lange uitvoering met een heel, heel lang percussie stuk in het midden.
Hij deelde percussie instrumenten uit, echte maar ook een paar speelgoed sambaballen en een speelgoed tamboerijn. Red Archibald kreeg een baby rammelaartje. Het was een raar gezicht die stoere Red met dat rammelaartje te zien tikken. Ik wilde geen percussie-ding hebben, maar Horst stond erop, dat ik mee moest doen. Zo kreeg ik ten slotte ook een lullig trommeltje in mijn handen. De lucht in de vrachtwagen werd heter, zoeter en rokeriger. Intussen ging dat percussiestuk van 'a whole lotta love' maar door alsof er geen einde aan leek te komen. En die Duitsers begonnen als apen met Robert Plant mee te brullen. Aaa aaa aaa aaa. Ik voelde me steeds ongelukkiger worden, maar kon niet uit deze situatie ontsnappen en had het gevoel dat Red er zich voor het eerst in zijn leven ook geen raad mee wist. Hij wilde ook wel weg op een gegeven moment, maar ook hij wist kennelijk niet hoe. De dames begonnen steeds harder te praten en te lachen. In mijn oren leken hun stemmen op een gegeven moment op krakende stemmen van heksen. Heksen, die ik ook zag vliegen zo nu en dan van achter naar voren door de vrachtwagen. Michelle begon wild te dansen tegen Horst aan en deze begon er sexueel op in te spelen. Pjotr zag het wel, maar bleef als een zombie voor zich uit kijken. De dans werd steeds heftiger en ik probeerde van mijn percussie instrumentje af te komen, maar het leek wel of het aan mijn vingers geplakt was. Intussen begonnen de Disney figuren aan de wand ook los te komen en draaiden om een spijker als een propeller. De waterpijp ging nog steeds rond en Red nam een trek. Ik probeerde naar hem te seinen om er maar eens vandoor te gaan. Totdat er op de deur geklopt werd. Eén van die grote kerels deed open en er kwam een kale Hells Angel achtig type binnen. Hij deed zijn leren jas uit. Mary en Michelle gingen direct naar hem toe en aaiden de man over zijn lichaam. Vanaf de plaats waar ik zat leek het net of hij helemaal onder de tatoeages zat, behalve zijn onderarmen en handen. Maar even later zag ik dat hij een T shirt aanhad waarop getatoeëerde patronen van Satan en ander duivelse monsters opgedrukt stonden, maar toen hij later dit shirt uittrok bleek, dat die figuren ook daadwerkelijk op zijn bovenlichaam getatoeëerd stonden. Bizar, zeer bizar. Hij vertelde de meiden, dat er zelfs tatoeages in zijn bilspleet waren en die wilden ze dan ook direct zien. Die gozer stond zo met zijn geopende reet voor Mary's gezicht, die keihard moest lachen. Op zeker moment was de muziek en de 'betovering' afgelopen en ben ik zo naar buiten gestapt de vrieskou in met Red achter mij aan. Even later kwam ook Mary. We keken elkaar aan en zeiden niks. In het hotel nam ik een lekker bad en ging daarna slapen, maar moest toch wel heel lang aan Michelle denken. Ik heb haar nooit meer gezien.

De volgende dag reisden we af naar Gronau in de buurt van de Nederlandse grens. We zouden daar gaan spelen in een soort jeugdcentrum. Aan de posters in de stad te zien werden we aangekondigd als: Red Archibald ( USA ) & the Internationals :
ein hemmungslos, wild und flimmernde Rhythm und Blues Party.
We dachten dat het wel los zou lopen met de show, maar 's avonds bleken er eigenlijk alleen maar punktypes en van die new wavers rond te lopen. Ik begon toen te vermoeden, dat een verkeerd publiek zich had aangemeld en dat bleek later ook zo te zijn. Niettemin begonnen we hoopvol aan de voorstelling, maar Red kreeg de zaal niet los. Hoe hij het ook probeerde. We begonnen sneller te spelen en ook harder. Veel harder. Gitarist Chris, die al weer lichtelijk aangeschoten was, stond wel zeer hard te spelen. Niets hielp en toen één van die punkers zijn middelvinger naar Red opstak was het hek van de dam. Hij begon die punker uit te schelden voor ärmliche schwuler (wat zoiets betekent als luizige nicht). Chris begon zich er weer mee te bemoeien en in no time werd er weer geslagen en gemept. Dit keer was de overmacht uit het publiek te groot en moesten we snel het podium af de kleedkamer in. Ik had mijn basgitaar gelukkig nog om, maar was wel bang dat ze mijn basinstallatie zouden afbreken. Pas na anderhalf uur was alles weer veilig en konden we eindelijk weer uit de kleedkamer. Het publiek was gelukkig weggegaan naar een ander 'feest' werd ons verteld. Het was een ravage in de zaal. Alle versterkers lagen op de grond en mijn basinstallatie droop en plakte van het bier, maar alles deed het gelukkig nog. 's Avonds wachtte mij nog een verrassing in het Hotel. Daar was Gisella met een vriendin. Ze vertelde, dat haar grootouders in Gronau woonden. Toen werd het nog gezellig en vanuit Reds kamer klonken ook gezellige soul klanken van Otis Redding. Daar was ook een feestje aan de gang.

De toer naderde bijna het einde. Er zou nog twee keer opgetreden worden. Eind van de week op zaterdag een groot concert in 'die Große Freiheit' achter de Reeperbahn ( Red zou binnenkort weer even naar Amerika gaan) en nog één in een klein cafeetje, een gig die al een tijdje op de agenda stond, maar eerst gingen we nog met zijn allen naar een concert van Junior Walker, die ook in 'die Große Freiheit' zou gaan optreden. Alle bandleden waren aanwezig en de vele vriendinnen uit de kneipe. Red kende Junior Walker wel uit de States en zeker enkele bandleden van Junior. Het repertoire leek ook wel wat die van Red. We dronken allen lekker wat bier en whisky en iedereen had hoopjes plezier. Tijdens de show van Junior Walker zei Red dat hij mee wilde doen op mondharmonica en ging achter de coulissen het podium op met zijn instrument in de hand, maar hij werd tegengehouden door security (vertelde hij later ons). Eén van die jongens had Red te hard aangeduwd en vanuit de zaal zagen we inderdaad, dat er wat aan de hand was. Even later kwam Red weer terug in de zaal en toen ik tegen zijn colbert aankwam voelde ik waarschijnlijk een asbak in zijn zak. Ik had zo mijn vermoeden. We dronken stevig door en toen het concert afgelopen was zei Dirk (of Red) om lekker door te feesten bij de meiden op de Reeperbahn. Met zijn vijven hadden we een soort after party bij de schlampes van Die Große Freiheit. Vroeg in de morgen vertrok ik naar mijn hotel en zag op straat, dat de eerste Russische dames in hun wansmakelijke met wol afgezette oost blok laarsjes, al in de weer waren.

Het op één na laatste concert van Red Archibald & the Internationals (waar ik bij meespeelde) werd ook gehouden in 'die Große Freiheit'. Vanuit de kleedkamer had je zicht op de binnenplaats van een sextheater. (Soms zag je dan een paar 'acteurs', die zich moesten verkleden en over de binnenplaats liepen. Een in leer gehulde vrouw op zeer hoge hakken in de sneeuw trok aan een hondenketting vastgemaakt aan de lul van een kale man. Ze gleden uit en konden maar moeilijk opstaan.) Er werd goed gespeeld door de band en volgens mij was iedereen in opperste swingende stemming. Er stonden meer dan 60 mensen op de gastenlijst, het merendeel meisjes. Allemaal vriendinnen van Red en van the Internationals, behalve Gisella, die heb ik helaas nooit meer gezien en gek genoeg had ik daar toch wel een beetje verdriet van. Want al was ze misschien niet zo erudiet als Michelle, ze was zeker eerlijk en lief en ik heb ook vaak om haar moeten lachen.

Dirk bracht mij weer met zijn Caddilac naar Leeuwarden. Hij logeerde nog een nacht bij mij boven 'Het Leven' en dan zou hij weer terug keren naar Hamburg. Het toeval wilde, dat er 's avonds een concert was van Junior Walker in Zalen Schaaf, een muziekcentrum in mijn woonplaats.
De zaal leek qua grootte wel wat op 'die Große Freiheit'. Voordat het concert begon zag ik vele bekenden, die ik een tijd niet had gezien. Dirk bracht mij een glas whisky en ik stelde hem voor aan een paar bekenden. Zo raakte ik met Madzy de Vries aan de praat, bij wie ik, voordat ik naar Hamburg ging, nog ben geweest in haar appartement in een soort klooster. Samen met bassist Jan van Olffen en een vriendin van Madzy, Babette genaamd hebben we na het stappen nog wat pret gehad. Ik sprak haar daar nog over aan en vroeg ook hoe het met Babette was. Op dat moment kwam bassist Richard van de Leeuwarder reggae groep Apinti vervelend doen bij Madzy en schold haar uit. Ik kon niets anders doen dan voor haar op te komen en vroeg of hij weg wilde gaan. Maar toen hij door bleef schelden gaf ik Richard een kopstootje. Die was niet helemaal raak en hij maakte zijn glas stuk en bedreigde mij daarmee als een wapen. Op het moment dat hij mij wat aan wilde doen kwam Duitse Dirk, die vrij lang is, op dat kaboutertje Richard af en zei: Verschwinde, du kleine liliputaner. Gehen Sie masturbieren! En zo eindigde de toer voor mij toch nog op een Red Archibald achtige wijze in mijn eigen woonplaats. Ik heb Dirk nog een keer aan de telefoon gehad. Ik vroeg hoe het met Red was. Of hij nog in de States zat, maar niemand heeft meer wat van Red gehoord. Dirk vermoedde, dat Red was 'having a session with Jimi!'

Red Archibald was begin jaren '90 weer naar Amerika gegaan en trad hoofdzakelijk op in de San Francisco Bay region. Red Archibald overleed op 25 december 2006. Hij is 53 jaar geworden.