Archief

- Poëzie van Melvin van Eldik?
- Recensie Leeuwarder Courant, 25 februari.
- Un held út de Meenthe.
- Melvin van Eldik wint vertaalwedstrijd
- De boel mag wel even opgefrist.
- Aandeelhoudersvergadering.
- Melvin van Eldik rijker dan materialist met Jaguar.
- Recensie van FRET
- Interview (Wieke de Haan)
- Covers by de rûs
- Interview LC n.a.v. bundel Dryfsandforstinnen
- Leeuwarder poezie: waar blijven de vrouwen?
- Filosofisch maal met spaghetti en levensliederen -It Miel-
- Avondje nostalgie met Melvin en Hendrik
- Passionele Melvin van Eldik in eerste DODZ
- Zoeken naar de tukkel (interview)
- De stad en de stilte (interview)

(hier speelt Melvin van Eldik voor honderd poëzieliefhebbers)
- LEEUWARDEN -

Ruim honderd poëzieliefhebbers lieten zich vanmorgen het ontbijt 'Poëzie met jam', dat voor hen in de foyer van stadsschouwburg De Harmonie werd geserveerd, goed smaken. Het was de Leeuwarder start van de Nationale Gedichtendag, die dit jaar in het teken staat van (anti)heldengedichten.

Tijdens het ontbijt werd de uitslag bekendgemaakt van de
vertaalwedstrijd die de Leeuwarder Courant en de Stichting Litteraire Activiteiten Leeuwarden voor deze gelegenheid hadden uitgeschreven:
Wie vertaalt de song 'Working class hero' van John Lennon het mooist?
De jury vond van de 122 inzendingen die van Melvin van Eldik uit
Leeuwarden het meest geslaagd.

De Leeuwarder vertaling 'Un held út de Meenthe' benadert in
toon en sfeer het origineel het dichtst. Van Eldik, zanger en muzikant, heeft Lennons 'hero' op knappe wijze naar een herkenbare Leeuwarder situatie weten over te brengen. Hij voerde het nummer vanmorgen zelf uit.

Un held út de Meenthe

Dou komst út de Meenthe, dyn kaans was nyt groat
om ut te gaan maken, arm tot dyn doad
tot de pine te groat wurdt, dou foelst dy un kloat
un held út de Meenthe, 't is krek wat foar dij

Tús krijst op dyn bealch, op skoal un pak slaach
omdatstou wat knap bist, wurddest feul plaagd
totst spikergek wurddest, dou foelst dy belaagd
un held út de Meenthe, 't is krek wat foar dij

Na jaren fan angst en broekskiterij
must un baantsje nimme met un wyfke d'rbij
astou nyt metloopst, dan krijst batserij
un held út de Meenthe, 't is krek wat foar dij

Gek op fitness en seks, tillevisygeraas
denkstou datst ut maakt hest, bist nou eigen baas
mar dou blyfst un boerelul in un Porsje helaas
un held út de Meenthe, 't is krek wat foar dij

D'r is plak an 'e top, skúf 'r mar bij
mar earst leare lache bij dyn brúnwerkerij
un hús in Suderburen nou un koopke foar dij
un held út de Meenthe, 't is krek wat foar dij
ast un held weze wúst, kom 'r dan bij.

bronvermelding:

Fotograaf; Foto LC/Niels Westra
Datum; Donderdag, 29 januari 2004 11:24
Bron; http://www.leeuwarder-courant.nl

.

index
De boel mag wel even opgefrist.
   - LEEUWARDEN -

“De rúten mutte skoan. De bezem der doorheen. De boel mag wel even opgefrist.” Melvin van Eldik presenteert deze maand zijn nieuwe cd “Cleaning Windows”.
Na 12 jaar covers gespeeld te hebben is hij weer toe aan het echte creatieve werk. “Met het spelen van die covers bloedde ik dood. Het was tijd om weer eens wat te doen”. Niet dat van Eldik met dédain op het spelen van covers neerziet, integendeel.
“Ik ben nu meer dan 20 jaar bezig als beroepsmuzikant.
Dat begon de eerste 10 jaar met optredens in het popcircuit.
Met Mark Foggo & the Secret Meeting werden we landelijk bekend en daarna kwam het schnabbelcircuit met French Connection.
Werk je in de pop dan kom je er al snel achter, dat er als muzikant niet veel valt te verdienen, maar in het schnabbelcircuit ligt dat wat anders.
Daar krijgen we een aardige gage en worden we rijkelijk voorzien van een hapje en een drankje. Dat je dan tot de entourage gerekend wordt,
daar heb ik helemaal geen moeite mee. We komen op de derde plaats na de catering en de vingerplant.
Na zo’n feestje komt er altijd wel een vrouwtje op mij af, die zich dan verontschuldigt, dat het gezelschap helemaal niet naar de muziek heeft geluisterd, terwijl ze het toch mooi hadden gevonden.”Ach, dat geeft helemaal niets mevrouw. We zijn goed verzorgd”, zeg ik dan.
Hij is zeer ingenomen met de waardering, die hij kreeg nadat hij de eerste prijs had gewonnen in een vertaalwedstrijd.
Hij was al bezig met de voorbereidingen voor zijn nieuwe cd, maar door deze erkenning werd Van Eldik extra gemotiveerd.
“ Grafisch ontwerper Gert Jan Slagter vond , dat ik nu met het Liwwadders door moest gaan: “ En nu alle 13 goed in ut Liwwadders”; riep hij.
Het zal er voorlopig niet van komen, alhoewel….: “Mustus eve lustere:”In the getto van Elvis”….. Oppe Weaze…..Ik mutter nog even over nadenken.
Dat Liwwadders bekt beter dan het Fries.
Voorlopig is hij geconcentreerd op “Cleaning Windows”.
Niet alleen wil hij hiermee het opgehoopte stof snel wegpoetsen, de cd geeft eveneens een inkijkje in Van Eldik’s privéleven. “Ja , wat wil je ermee. Het zijn allemaal liedjes en thema’s die in mijn hoofd rondspoken.
Ik maak wel eens wat mee. Er staan wat cynische love songs op en natuurlijk gaat het over de burgertrutterij. De hang naar of liever de vlucht in het materialisme van anderen houdt mij nog altijd bezig. Het blijft opmerkelijk, dat mensen in hun hart immateriële zaken nastreven maar daar nooit aan toekomen, omdat zij steeds bezig zijn met hun carrière. Druk,druk, druk. Als ik dat zo bezie, voel ik mij veel rijker. Ik doe die dingen wel. Ik ga vaak op reis naar landen zoals Cambodja, India, Brazilië en Nepal en maak maffe dingen mee. Daar kijk ik wat rond en neem en passant wat geluiden op. De opnames van de speurtocht naar de imaginaire vogel de tukkel b.v. is zeldzaam.
De vogel is natuurlijk nooit gevonden, maar de geluiden zijn uniek.
Soms wel 10 minuten alleen maar het geluid van het brommertje prrrrrrrrrprrrrrrrr prrrrrrr en dan weer het geluid van die maffe krekels of cicades in de jungle.
Noem mij een soort soundbuster, ach se fine mij een aparten één”.
Voor de gemeente Leeuwarden maakte hij enkele jaren geleden een cd met bijzondere stadsgeluiden. “Een prachtig project. Van elke dag hebben we (samen met kompaan Willo de Bildt) bijzondere stadsgeluiden opgenomen.
Toen ik de tape van de vrijdagmarkt nog eens heel scherp afluisterde, bleek daar nog eens een heel mooie conversatie van een man en een vrouw op te staan.
De man vraagt en de vrouw antwoord. Hij: “Wist neuke?” Zij: “Nee, ik man thuis”. – Prachtig niet.

Melvin van Eldik is 49 jaar en is geboren op Java.
Hij is opgegroeid in de Leeuwarder wijk Huizum. Gekscherend: “Ik bin de eerste allochtoon fan Húzum”!
Na de Rijks HBS aan het Zaailand werkte hij kort als postbesteller bij de P.T.T., op het archief van Rijkswaterstaat en bij de afdeling onroerend goed belasting in de toenmalige Gemeente Baarderadeel.
Daarna in militaire dienst en er snel weer uit met de kwalificatie S5. “Ik hou niet van bazen.
Ook zou ik nooit leraar aan een popacademie willen worden. Zo’n popacademie is natuurlijk wel leuk, maar het echte werk leer je door ervaring.
De akoestische gitaar heeft al lang de plaats ingenomen van de bas. Op de nieuwe cd staan veertien engelstalige popliedjes,
waarbij Van Eldik zich heeft laten inspireren door muziek uit de laat jaren 60.
“Denk aan Sgt. Pepper van the Beatles gecombineerd met invloeden uit de jaren 70, 80, 90, zoals Steely Dan, Lenny Kravitz, Style Councel,
Massive Attack e.d. De engelse komiek uit de veertiger jaren George Formby heeft een ereplaats op de cd.
Cleaning Windows mut gauw útkomme, want ik hew er al 100 verkocht.”

bronvermelding:
Journalist; Andries Veldman
Datum; Donderdag, 20 mei 2004
Bron; http://www.leeuwarder-courant.nl

index
Aandeelhoudersvergadering.
  - LEEUWARDEN -

Op de presentatie avond heb ik het eerste exemplaar van “Cleaning Windows” uitgereikt aan Dhr. Tom van Mourik , wethouder van Cultuur.
Hij vond de avond één groot feest en het was volgens hem ook een vergadering van aandeelhouders, waarvan velen elkaar kenden.
Ik verkocht vorig jaar aandelen in dit project om de financiering mogelijk te maken. En dhr. T. van Mourik had er ook één gekocht, toen hij nog raadslid was. Hij kende mij een beetje, maar had mij wel vaak zien optreden.
Hij had alle vertrouwen in het project “Cleaning Windows” en vond het nu dan ook bijzonder, dat aan hem het eerste exemplaar werd uitgereikt.
Hij heeft een paar woordjes gesproken over o.a. de bands waarin ik heb gespeeld.
Hij heeft ook op 29 januari 2004 mijn bewerking mogen horen van “Working Class Hero” van John Lennon, het nummer ”Un Held út de Meenthe”,
waarmee ik de 1e prijs had gewonnen in een vertaalwedstrijd van Stichting Literaire Activiteiten Leeuwarden.
Hij vindt het jammer, dat het nummer nog niet op CD is opgenomen,
want hij kreeg kippenvel van het lied ’s morgens om half 8 tijdens het poëzie ontbijt in de Harmonie.
Hierbij wil ik dhr. T. van Mourik bedanken voor het in ontvangst nemen van het eerste exemplaar van “Cleaning Windows”.

Verder bedank ik de muzikanten:
Hubert Heeringa, Jelle Sieswerda, Carla Schaap, Eddie Mulder,
Ruud Vleij, Hans Voerman, Bennie Top, Arjen Bras, Eric Roelofsen,
Harrie Zandstra, Monique Bakker en Martino Latupeirissa voor hun fantastische muzikale medewerking en verder DJ SALMO en de mannen van Compac Sound en Hans Wijnbergen voor zijn technische inbreng als engineer in Sstudio Wijnbergen.

bronvermelding:

Journalist; ?
Datum; Donderdag, 20 mei 2004
Bron; http://www.leeuwarder-courant.nl
.

index
Melvin van Eldik rijker dan materialist met Jaguar.
Melvin van Eldik scheldt graag op de ‘burgertrutterij’ in Nederland, maar komt na zijn verre reizen toch weer graag terug in Leeuwarden.
Daar presenteert hij -in Romein- zijn eerste echte soloplaat.
In eigen beheer nam hij ‘Cleaning windows’ op, een veelzijdige plaat met mooie liedjes en persoonlijke teksten.

- Leeuwarden -

Melvin van Eldik (49) heeft een hekel aan ‘calvinistisch gedoe’, zoals de verplichte zondagsrust. ‘Ik heb moeite met alles wat naar kerkelijkheid en religie riekt’, foetert hij. ‘Laat mensen toch op zondag werken als ze dat willen. Geef mij maar de 24-uurs-economie van een drukke stad als Bangkok.
De nacht is mooi, ik bak eigenlijk liever ’s nachts een taart dan overdag.’
De Leeuwarder muzikant kan zich niet voorstellen dat hij zijn liedjesschrijverij in de tijden van een normale werkdag zou moeten proppen.
Hij gruwt als hij hoort dat Jan Keizer van BZN gewoon ’s ochtends vroeg aan het werk gaat. ‘Mijn oma zei bij een van hun grootste hits, ik weet niet meer welke: “Dit ken ik nog uit Indië! Plagiaat dus. Dat is dan geschreven om negen uur ’s morgens.’
Een ‘normale’ baan is hem al helemaal een gruwel. ‘Als je dan om vijf uur uit je werk komt, heb je helemaal geen puf meer om liedjes te schrijven, dan wil je naast de vrouw op de bank met een pot bier.’
Toch heeft hij ook een soort baan: met het trio French Connection -dat in 1995 de Liet-trofee inleverde na met het lied ‘Iselmar’ van plagiaat te zijn beticht- is hij druk in het schnabbelcircuit. ‘Dat is routinewerk, ik kan er mijn creativiteit niet echt in kwijt. Maar ik ben eigen baas en hou veel tijd over om te schrijven’ Op ‘Cleaning windows’ staat de weerslag van twaalf jaar liedjes schrijven. ‘Toen ben ik ook echt begonnen met reizen.
Dan kijk je als het ware vanaf een andere planeet naar de burgertrutterij in Nederland. Zo doe je heel veel ideeën op.
Maar ja, ik kom altijd met plezier terug in Leeuwarden. Het gras is altijd groener daar waar je niet bent, maar hier staat het er weer mooi bij in het voorjaar. Ik heb natuurlijk veel meer geschreven dan deze veertien, maar ik wou per se een plaat waarop echt alle veertien nummers even goed zijn, of in ieder geval dertien.’ Hij benaderde enkele platenmaatschappijen maar in deze benarde tijden kreeg hij uit die hoek niet al teveel constructieve respons. Dus besloot hij het zelf te doen, in eigen beheer. Hij kreeg zowaar honderd vrienden en bekenden zo ver om bij voorintekening een exemplaar te bestellen.’Dat was ook de reden dat de plaat nu een keer af moest, want ik had beloofd dat’ie al in december klaar zou zijn.
Maar ik had een dip met de mix, want om financiële redenen deed ik de productie zelf. Dat doe ik de volgende keer niet weer, maar goed, we zijn eruit gekomen.’ Bevriende muzikanten als Hubert Heeringa, Jelle Sieswerda, Ruud Vleij, Carla Schaap en Bennie Top stonden Melvin bij. Hij is vooral te horen als zanger, in een handvol nummers nam hij de gitaar of zijn oorspronkelijke instrument, de bas, ter hand. ‘Dat had alles te maken met efficiënt werken. Waar ik drie middagen over doe, hebben zulke jongens binnen de kortste keren geklaard. Bennie Top heeft al zijn drumpartijen in een middagje ingespeeld.’ Melvin’s teksten zijn doorgaans nogal persoonlijk. Ze gaan over zijn reactie op de tragedie van 11 september, zijn reizen, zijn liefdesleven. ‘Meestal vanuit een beetje een cynisch oogpunt.
Want de ik-figuur weet wel dat het geluk nooit lang duurt, dat het meisje dan weer kiest voor haar burgervriendje met zijn normale baan. Iets anders is ‘I tell you’: dat gaat over een meisje dat niet bestaat. Het is het beeld van een ideale vrouw, dat ik voor mezelf gevormd heb uit alle mogelijke liefdesliedjes van de jaren vijftig. Daar heb ik een gezicht bij gecreëerd, ik zie het op dit moment in de wolken voorbij komen. Dit lied is voor Eloise, Laura, Mary-Ann en al die meisjes uit zulke popliedjes.’ Van zijn muziek zal Melvin van Eldik nooit een rijk man worden.
Hij is allang blij dat hij er een beetje van kan leven, al sinds hij begin jaren tachtig baste in de destijds succesvolle ska-groep Mark Foggo And The Secret Meetings. In ‘Close to my eyes’ zingt hij erover, dat hij geen auto heeft, geen rijbewijs, geen eigen huis. ‘Ik ben rijker dan een materialist, die wel een Jaguar kan betalen. Want ik heb mijn fantasie en die kun je niet kopen.’

bronvermelding:
Journalist; Jacob Haagsma.
Datum; Donderdag, 20 mei 2004
Bron; http://www.leeuwarder-courant.nl, Leeuwarder Courant

index
Recensie van FRET
  Cleaning Windows
(www.melvinvaneldik.nl) Met Cleaning Windows heeft Melvin van Eldik een prettige, gevarieerde plaat afgeleverd die vol staat met lekker liedjes. De cd begint met Full Moon Party, een nummer dat niet misstaat in de Soulshow van Ferry Maat. Een nummer verder komt van Eldik met Anna op de proppen; een muzikaal eerbetoon aan Lennon en McCartney. Verder zijn op de cd Living Colour en Robert Cray als muzikale inspiratiebronnen te ontwaren. Naast Anna en Period of the Day, is I believe in one Angel het beluisteren waard, zeker vanwege het Beatleske trompetje. Overigens is de tuba in After years of Sessions ook een leuke vondst. (Di-Lan Sun)

Recensie Leeuwarder Courant Jakob Haagsma, mei 2004.
De Leeuwarder zanger en muzikant Melvin van Eldik was aardig zuur, toen vorige week bij de presentatie van deze plaat, bleek dat een van de afgeleverde dozen cd’s bevatte van de Wiko’s. Ai, pijnlijk. Van Eldik moest 49 worden eer hij zijn eerste eigen cd maakte en hij moest er dan ook heel wat eieren op kwijt. Zoals te verwachten is het een veelzijdige plaat, een bont geheel dat dankzij van Eldik’s visie toch de nodige samenhang vertoont. Ontspannen luisterliedjes staan naast pittige raps, Beattle-achtige klanken naast exotische invalshoeken, maar het ademt allemaal toch een prettige, niet al te gehaast sfeer die benadrukt wordt door van Eldik’s donkerbruine, gemakkelijk klinkende manier van zingen. Hoogst persoonlijke, teksten maken dit verlate, verdienstelijke debuut mooi af. De cd is onder andere te krijgen via www.melvinvaneldik.nl MELVIN VAN ELDIK cleaning windows cd (eigen beheer) www.melvinvaneldik.nl Het lijkt erop dat Melvin eindelijk zijn roots in een veertiendelig verhaal heeft weten te verwoorden. Bepakt met een grote grabbelton vol muzikanten, is hij aan een acht maanden durende tocht begonnen om zijn muzikale hart eens goed te laten kloppen. Zo is het schijfje bedruipt met een heerlijke goulash van funk, rock en pop waarin The Beatles vermoedelijk ook hun aandeel hebben gehad. Het album begint met een ruim vijf minuten durende ‘Full Moon Party’ die je doet verlangen naar zwoele zomeravonden op een onbewoond eiland. En (om maar even een indruk te geven van al wat Melvin je heeft te bieden) als je net weer terug in de bewoonde wereld komt, staat Sgt. Pepper’s je op te wachten om zijn sausje te gieten over het tweede nummer ‘After Years Of Sessions’. Hoewel ik niet de leeftijd heb om de echte sfeer te proeven van de zeventiger jaren krijg ik wel de feel die ik ook kreeg bij het draaien van het befaamde Beatles album. Wegdromen en denken aan vroeger is volgens mij het motto van dit album en wie vind het niet heerlijk om oude herinneringen op te halen? Melvin in ieder geval wel, want ‘Cleaning Windows’ bruist van de oude vertrouwde sounds zoals ik die herken op de oude lp’s van mijn vader. En net als je dacht dat ik geen kritiek heb op het album, moet ik je teleurstellen. Zo vind ik de cd wel wat universeel klinken wat veelal te danken is aan de ‘schone’ mix die de nummers geen eigen karakter geven. Ook de zang vind ik niet altijd even overtuigend. Maar vergeet dat snel weer want voor iedereen die van reizen houdt is ‘Cleaning Windows’ een superplaat, een tijdmachine en een uur durende trip in het verleden. (Dennis Peters)

bronvermelding:

Journalist; FRET
Datum; Oktober 2004
Bron; het tijdschrift over Nederlandse popmuziek
.

index
Un held út de Meenthe.
  - persbericht -

Een poëtisch liedjesprogramma geschreven en uitgevoerd door Melvin van Eldik in ”ut Liwwadders”. Naar aanleiding van zijn 1e prijs, gewonnen bij een vertaalwedstrijd van de Stichting Literaire Activiteiten Leeuwarden tijdens de nationale gedichtendag 2004, waarbij hij ”a working class hero” van John Lennon vertaalde in ”held út de Meenthe” in ut Liwwadders, wilde van Eldik meer teksten in het stadsdialect schrijven. Zo is dit programma ontstaan. Melvin wisselt gedichten af met anekdotes en Liwwadder teksten op melodieën van bekende hits uit de jaren ’60, ’70 en ’80 over Liwwadder locaties en situaties. Zo bezingt hij b.v. zijn verdriet over het verdwijnen van het Nijlân openluchtzwembad op de melodie van ”Sunny Afternoon” van the Kinks of zijn koffieadresjes tijdens het bestellen van de post als P.T.T hulpkracht: Mrs. Robinson van Simon & Garfunkel wordt sfeervol omgedoopt tot Moeke van der Veen, die elke morgen vroeg in pikant peignoir op haar post staat te wachten.
En op eigen wijze vertelt hij over de man, die elke avond zijn hondje uitlaat op de Noordersingel en dan zijn buurvrouw tegen komt met haar oranje poedeltje. Tezamen bespreken ze de gebeurtenissen van de dag, de drankzucht van plaatselijke rockhelden, maar ook het toenemend geweld in de wereld.
Ook draagt Melvin eigen gedichten voor, die over locaties en gebeurtenissen gaan in de Friese hoofdstad. Wordt het Wilhelminaplein weer mooi of blijft het erbij liggen ”as un ouwe grize krant” en wat doen de dochters van de revolutie uit Chili en Polen op de Weaze?
Het geheel van gedichten, liedjes en verhaaltjes past in een keurig raamwerk waarbij één lijn te ontdekken valt : ”ut Liwwadders, Leewarders of Lúwarders”. En of je het woordje schoenen nu uitspreekt als ”skúnen” of ”skoenen”, Van Eldik vindt het Leeuwarder stadsdialect in het algemeen uitermate geschikt voor liedjes en voor de poëzie. Hij hoopt mede door het programma ”Un held út de Meenthe” op meer waardering voor ”ut Liwwadders”.
Melvin van Eldik is zanger/gitarist en speelt met zijn trio French Connection door het hele land en ziet deze theatervoorstelling als een uitstapje.

Première a.s. donderdag 24 februari in Theater Romein.
Aanvang: 21.00 uur.
Entree € 7,50
Voorstellingen in de buitenwijken zijn ook gepland.
 
index
Recensie Leeuwarder Courant, 25 februari 2005
  -persbericht -
Moeke Van der Veen ‘nakend’ achter de vitrage. Leeuwarden- De gitaar stemt niet helemaal lekker en de akkoorden zo nu en dan even zoek. Maar ach, ken’t skele, je. ’t Is toch rock ’n roll. Melvin van Eldik is in het dagelijks leven voorman van schnabbelband French Connection, maar in zijn eerste onemanshow leeft hij zich uit. In Romein en in het Liwwarders, want dat is zijn taal. Werken onder een baas, da’s niks voor Melvin. Z’n laatste baan was alweer 25 jaar terug, bij Rijkswaterstaat. Nee, het vrije muzikantenbestaan biedt vele voordelen en slechts een enkel nadeel. French Connection is een bruiloften- en partijenband, staat op bedrijfsfeesten en dergelijke. En dan moet je spelen wat de klant wil. Voor de zoveelste keer het Omrop Fryslân-hitje ‘Iselmar’. Dat keurslijf past Melvin maar ten dele. Vorig jaar al kwam hij met een solo-cd en programma ‘Cleaning Windows’ en nu is er dan de voorstelling ‘Un held út de Meenthe’. Daarin krijgen oude megahits Liwwarder teksten. Zo wordt ‘Purple Rain’ van Prince ‘Goudenregenstraat’, ‘In the ghetto’ van Elvis ‘Op’e Weaze’ en in het titelnummer ‘Un held út de Meenthe’ zijn de akkoorden en melodieën van John Lennon’s ‘Working class hero’ te herkennen. Tussen de nummers door vertelt Melvin herkenbare anekdotes, allemaal tegen de achtergrond van de stad. Over de almaar sjouwende Tinus met de Tassen bijvoorbeeld. Waar is die eigenlijk gebleven? En over mevrouw Prosje uit de Beethovenstraat. Die stond altijd “nakend” achter de vitrage, herinnert de zanger zich uit de postbodetijd. In ‘Mrs Robinson’ van Simon & Garfunkel heet ze Moeke Van der Veen. Zo nu en dan komt ook een gedicht voorbij. Slauerhoff wordt vlot naar het stadsfries vertaald:’In de skaduw fan dien dijen finger ik elke snaar’. En zoals elke rechtgeaarde Liwwarder moet ook Melvin zijn ongenoegen over de stad kwijt. Het Wilhelminaplein, onterecht altijd Zaailand genoemd, is het lelijkste plein van de wereld en het gebouw Amicitia is niks. Maar dat wist iedereen natuurlijk al lang. Dat een Friese poëet stadsdichter van Leeuwarden is geworden, wil er bij Melvin niet in. Dat hij zelf niet is verkozen, à la. Maar een Fries! Die sollicitatiecommissie mag je van hem gerust Friese maffia noemen. Overigens kent Melvin best een paar Friese woorden: raasizer voor een telefoon en jankfodde voor zakdoek. Ja, op sommige momenten is ‘ie wel erg flauw en voorspelbaar. Maar daar staat een hoop gezelligheid tegenover. De Oldehove en Prinsentuin komen voorbij, zwembad Nylân, waterijsjes van de Friese Koe, disco Ode, de Koffieband: verhalen en persoonlijke herinneringen vanaf de jaren zestig. De nostalgie druipt er vanaf. Het publiek van muzikanten, andere cultuurtypes en stadsmensen kan het allemaal wel waarderen. De grappen worden gretig aangehoord. “Must hier komme, sa’k bij dy komme!”
MARCO VAN DER LEEST.
 
index
Poëzie van Melvin van Eldik?
  - persbericht -

Melvin van Eldik is de voorman van French Connection, die van het hitje “Iselmar’. Maar de zanger treedt zo nu en dan ook op als solo-artiest, niet alleen met muziek maar ook met gedichten. Onlangs won hij een vertaalwedstrijd van de Stichting Literaire Activiteiten Leeuwarden. Volgende week donderdag staat hij met zijn nieuwe programma in Theater Romein in die stad. ‘Held út de Meenthe’ heet dat programma, een mengeling van muziek, poëzie en conference. Alles in het Lúwarders, want Melvin voelt zich erg betrokken bij het stadsdialect en de stad. “Dat die nieuwe stadsdichter Friestalig is, vind ik teleurstellend”, roept hij. “Niets ten nadele van Arjan Hut, hoor. Hele goede dichter, maar ik had liever een echte Lúwarder gehad. Zoals Anne Feddema.” Van Eldik is vijftig jaar geleden geboren op Java, maar woont al weer 46 jaar in de Friese hoofdstad. Sinds de lagere school dicht hij al. Gepubliceerd heeft hij nog niet, hoewel over niet al te lange tijd een fotoboek annex gedichtenbundel moet verschijnen. De shots van Paul Monfils verbeelden de poëzie, zo is de bedoeling. In Romein draagt Van Eldik alvast enkele stukken voor, afgewisseld met muziek. Die muziek zijn bestaande hits uit de jaren zestig, zeventig en tachtig met eigen teksten. ‘Working class hero’ van John Lennon wordt ‘Held út de Meenthe.’ “Nee, dat ben ik niet. Het is een metafoor voor de arbeidersheld.” “Mrs Robinson’ van Simon & Garfunkel heet ‘Moeke van der Veen’. Verder staan nummers van Elvis, the Kinks, the Eagles, David Bowie en Prince op het programma. Ze worden in chronologische volgorde gespeeld. Tussendoor vertelt Van Eldik herkenbare Lúwarder anekdotes. De zanger-dichter ziet zijn solowerk als een welkome afwisseling van de sleur van het schnabbelcircuit. “Tuurlijk, French Connection is leuker dan op kantoor zitten. Maar af en toe wil je ook eens lekker met je gitaar scheuren.” Daarom bracht hij vorig jaar al het album ‘Cleaning Windows’ uit. Van ‘Held út de Meenthe’ verschijnt mogelijk later dit jaar een cd. Eerst gaat het programma de Leeuwarder wijken in, mits het optreden in Romein goed wordt ontvangen.

MARCO VAN DER LEEST, UITKRANT 2004. index
DE FRYSKE SIDE:
Melvin van Eldik sjongt yn 't Ljouwertersk

Trûbadoer, bandlid, songwriter, gitarist en dichter tagelyk

Twa jier lyn wûn Melvin van Eldik út Ljouwert, in gedichtewedstryd mei in eigentiidske oersetting fan de sjongtekst 'Working Class Hero' fan The Beatles. Tidens it 'Dichtersontbijt'yn skouboarch 'De Harmonie', song er doe dizze tekst foar in bewûnderjend publyk. Sûnt dy tiid hat er net stilsitten.

'Ik socht om in metafoar foar 'de werkende klasse'. 'A working-class heroe', is 'in held út de Meenthe' wurden. Foar my moat in tekst altyd te besjongen wêze, it moat bekje. By dizze fynst hie ik it Eureka-gefoel. En doe tocht ik: 'hea, wat moai ein, dat Ljouwertersk. Sa is earst in single-cd ûntstien en no in pear moanne lyn in hiele cd mei 16 nûmers', fertelt Melvin.
It binne 'Liwadder teksten op melodietsjes fan hits út de jaren '60, '70 en '80.'
Hiel apart ast bygelyks op de muzyk fan the Kinks, it nûmer 'Sunny Afternoon', ynienen hearst as 'Op 'e sonnewei.'. Van Eldik hat der in protestsong fan makke oer it ferdwinen fan it bûtebad yn Nijlân. Hy hat in besite oan it swimbad yn in prachtige tekst ferwurke: 'Met een lolly van de Friesche koe, liep ik naar myn handoek toe.'Hiele folksstammen 40-plussers krigen jild mei nei 't swimbad om sa'n felreade iislolly te keapjen of in pûdsje Chipito-sjips'. Sjochst gewoan de reade tonge en de giele sjipsfingers foar dy ast dit liet hearst.
Om dizze cd hinne, hat Melvin in hiel kabaretprogram makke, dêr't er Ljouwerter buert- en wyksintra mei ôfgiet. 'Ja, wat sketskes, gedichten en sankjes, plak ik oaninoar. Yn Ljouwert wie't wol in sukses, mar yn oare plakken, dêr't se my net as performer kinne, is it dreger. Dan woe'k wol krekt sa as de Limburger Gré Reinders wêze wolle. Dy man hat hjir mei syn Limburgsk program in protte súkses. Mar, ik mei net kleie, myn cd is aanst cd fan de wike foar radio Seelân, dat is fansels ek prachtich!'

Ynspiraasje
'As ik oan it kuierjen bin, betink ik fan alles. Op fakânsjes mei 'k ek graach rinne en dêr komme meast allegear ideeën út wei. Ik gean ek gauris de wyk yn. By de kassa harkje ik goed nei wat minsken sizze, en hoe't se it sizze. Lêsten wie der in frou dy snapte net werom't se net twa sinten wikseljild weromkrige. Dy hie net begrepen hoe't dat siet mei bedraggen dy't nei boppen ôfrûne wurde. Soks jout my daliks in idee om oer te skriuwen.'
Hat it dy goed foldien om yn 't Ljouwertersk te skriuwen? 'It hie foar itselde Spaansk wêze kind. Mei de band 'French Connection' dêr't ik yn spylje, sjonge wy ek wol Frânske sjansons, mar ek Ingelsk en Frysk (se ha bygelyks in hit hân mei it nûmer 'Iselmar'). Ik bin no mei in Frysk gedicht dwaande oer de poëzytableaus dy't oeral yn de stêd lizze.'
Dat is dan de taal en hoe sit it mei it sjenre datst sjongst en spilest? 'Ik spylje eins fan alles. Soms witte minsken net wat se oan my hawwe, se kinne my net yn in hokje triuwe. Ik fyn safolle soarten muzyk aardich om te spyljen. Foar itselde meitsje ik aanst in Frânsktalige cd, ik stean oeral foar iepen.' Is dat net in ûnwis bestean? 'As artyst hast gjin fêst ynkommen. De basis leit by it spyljen yn de band French Connection. Mei noch twa lju spylje ik dêr al 13 jier yn. Wy geane meast troch de wike nei feesten ta te spyljen, meast bedriuwsfeesten. Yn 'e wykeinen ha wy ús eigen hobbydinkjes.'. Wat dat binne, dy hobbydinkjes? 'No, cd'tsje meitsje, optrede as trûbadoer en teksten meitsje foar minsken op besteande meldijen. Yn 2004 hie 'k in Ingelsktalige cd opnommen 'Cleaning Windows', om in nije fase yn myn libben mei oan te jaan. Op't stuit bin ik dus mei in Frysk gedicht oan 't skriuwen, omdat ik tafallich lekkere wurden ha en dêr meitsje ik wat fan. It is dochs just moai dat ien dy't fan hûs út net Frysktalich is, krekt al yn 't Frysk skriuwe wol? As ik yn oare lannen bin, besykje ik ek om wurden op te pikken. It hat mei yntegraasje te meitsjen. It jildt yn 'e muzyk, yn de keunst. It is faak de kombinaasje dy't it moai makket.'
Wat wurdt it earstfolgjende projekt? 'In dichtbondel mei 34 Ljouwerter gedichten en de 16 sjongteksten fan de cd, mei yllustraasjes fan Minne Velstra. Dat wurde sawol tekeningen as foto's fan allegear Ljouwerter dingen. Ik hoopje dat ek minsken dy't miskien net safolle mei gedichten op ha, it dochs wol in moai kadootsje fine sille om foar ien te keapjen, omdat it oer Ljouwert giet.' Dat wie't? 'Oan 'e hân fan in oprop yn 'e krante probearje ik de perfekte Fryske tekst te finen by it nûmer 'Get Back'fan The Beatles. Dêr ha'k in hiele moaie presintaasje foar yn 'e holle, as it allegear slagget!'


Leeuwarder Courant en Friesch Dagblad 28 feb. 2006 Wieke de Haan index
Covers by de rûs.
'Dat de Leeuwarder muzikant Melvin van Eldik een goed oor heeft voor sterke melodieën van elders, mag bekend worden verondersteld.'
Dat skreau Jacob Haagsma yn 'e Ljouwerter Krante fan 23 desimber lêstlyn. Haagsma doelt dêrby fansels op it nûmer 'Iselmar', dêr't Van Eldik syn trio French Connection yn 1995 it Liet-festival mei wûn.
Ein augustus fan dat jier die lykwols bliken dat de wize en de wurden ('Y la mar') fan dat nûmer sàfolle oerienkomsten hiene mei it Kolombiaanske lietsje 'Soleded' fan Enrique Bonfante út 1965, dat it wol like as hiene de French Connectionleden Melvin van Eldik en Oeds Bouwsma as makkers fan 'Iselmar' net alles sels betocht. Dat lêste is in betingst om oan Liet meidwaan te meien. Hoewol't Van Eldik en Bouwsma fan betinken wiene dat se net mei sin oan plagiaat dien hiene, joech French Connection de Liet-priis op 30 augustus mar werom oan 'e organisatoaren fan it festival.
It krektneamde betingst foar it Liet-festival stie Van Eldik net yn 't
paad by it meitsjen fan syn jongste solo-cd Un held ût de Meenthe.
Foar dy skiif hat er him hielendal útlibje kind troch mar leafst 16 ynternasjonale hits út 'e sechstiger, santiger en tachtiger jierren
fan 'e tweintichste ieu oer te setten yn it Ljouwertersk en foar it grutste part ek oer te bringen nei de geografyske sitewaasje fan Ljouwert. It is dus net sa, dat er de orizjinele teksten letterlik neifolget en ynhâldlik rjocht docht. Oan 'e titels fan syn oersettings is dat ek dúdlik ôf te lêzen. Sa wurdt 'Purple rain' fan Prince: 'Goudenregenstraat'; 'Sunny afternoon' fan the Kinks: 'Op 'e Sonnewei'; 'In the ghetto' fan Elvis Presley: 'Op 'e Weaze'; 'Country roads' fan John Denver: 'Prînsetún'; 'Space oddity' fan David Bowie: 'Kermis op 'e Skrááns' en 'A working class hero' fan John Lennon: 'Un held út de Meenthe'.
Melvin van Eldik hat wier in talint foar it 'oersetten' fan númers út it Ingelsk nei it Ljouwertersk. It falt op dat de 16 númers dy't er keazen hat stik foar stik in meinimmende wize hawwe, mei steefêst in lekker 'bekjend' refrein. De tige bekende kearsang fan 'Venus' fan Shocking Blue hat Van Eldik simpel en treffend ferljouwerterske ta:
Hij het ut / o, jonges hij het ut / o, dy Tinus / Tinus met syn graafmasines.
En it refrein yn 'Ringe, I've got to sing' fan Ferre Grignard is al like
treffend wurden: Inge, o Inge, laat mij wear singe.
It is tige spitich dat it ynlisfel by de cd net ien liettekst befettet.
Wêrom't Van Eldik syn teksten net ôfprintsje litten hat, is my in riedsel.
Soed er de stavering fan it Ljouwertersk net goedernôch yn 'e macht hawwe? *)
Feit is, dat er de keapers fan syn cd dy't minder goed bekend binne mei de eigen taal fan Ljouwert no in soad geniet ûnthâld, want lykas sein, syn teksten meie der wêze!
Hoewol't Melvin van Eldik de muzyk fan 'e lietsjes sawat hielendal
yn 'e orizjinele foarm litten hat, klinke guon stikken wat blikkich.
Dat komt grif om't in part fan 'e muzyk by dy nûmers ('Goudenregenstraat', 'Tinus', 'Húze Ballekonia', 'Even un fette bek skore') fan synthesizers/hurde skiven ôfkomstich is. Boppedat lit Van Eldik syn stim it yn 'e hegere registers fan 'e nûmers 'Moeke van der Veen' (= 'Mrs.Robinson' fan Simon & Garfunkel) en 'Dou bliefst noait alleen' ('Bad moon rising' fan Creedence Clearwater Revival) wat sitte.
Yn 'e leger toansette nûmers 'Stel dy nou es foar' ('Imagine fan John Lennon), it al neamde 'Inge' en it titelstik fan 'e cd oertsjûget Van Eldik lykwols oer alle boegen. Dat binne werklik prachtstikken, dy't
yn 'e studio fan Non Nonsense Music te Makkum ek nochris treflik produsearre binne. Allinne al om dy trije nûmers is Un held ût de Meenthe it oantugen mear as wurdich!
Melvin van Eldik hat in geweldich stik kreativiteit lein yn it Ljouwertersk oerbringen fan 16 ynternasjonale tophits. Om my makket er fan 't jier in ferfolch op Un held ût de Meenthe!

*) Wat Beart Oosterhaven toen nog niet kon weten is, dat de 16 teksten van de cd in mijn dichtbundel / fotoboek 'UT KOANINGSFISSERKE' komen te staan met mijn Liwwadder gedichten. (MvE)

HJIR - Frysk literêr tydskrift- april 2006
Beart Oosterhaven
index
Melvin, de strúnende dichter fan Leewarden
Of ut goed komt met ut Leewarders? Melvin van Eldik siët ut somber in, al sal ut an hem nyt lêge as ut ophoudt. ,,Froeger in Huzum-West speulden we in ut park, Ivanhoe-ke. Dat gong allemaal in ut Leewarders. 'Ik skoat earst, dou bist doad!' Mar as ik dy jonkjes fan toen nou teugenkom, sêge se 'Hallo, hoe is het met jou?' as se út de auto stappe.''

Melvin, de strúnende dichter fan Leewarden
Melvin is in 1954 op Java geboaren, mar is un hondert prosent Leewarder. Hij was noch gyn fier jaar toen hij hier kwam te woanen. Hij het mear dan de helft fan syn levensjaren in de binnenstad woand, mar is nou terug in ut Huzum-West fan syn jeugd - in ut flatsje fan moeke.
Un winkel dy't syn cd 'Un held út de Meenthe' ferkoopt, het d'r un stickerke opplakt met 'Melvin en Eldrik', krek of sú hij un duo weze. ,,Gebeurt wel faker'', seit Melvin berustend. Syn bekendhyd is foaral plaatselek, as stadsfiguur en as artyst. ,,Toen ik un kear in Dokkum speulde, kwam d'r mar één man op af. 'Zijn er nog kaartjes te krijgen?', froech-y. Mar hij was de enigste. Nee, dat optreden gong nyt deur.''

Op syn website noemt Melvin sich sanger-gitarist (lid fan French Connection), performer, tekstskriver en soundbuster (hy het allemaal stadsgelúden fersameld op un cd). Mar hij is teugenwoordig oek dichter. Foarege week is syn bundel 'Dryfsandforstinnen' ferskenen, útbròcht deur Perio fan Willem Winters en met foto's fan Minne Velstra. Der stane teksten in fan de lietsjes dy't hij in ut Leewarders maakt het, en oek gewoane gedichten in ut stadse dialekt.

,,Op de lagere skoal hè 'k al es un pryske wonnen met un opstel en un gedichtsje. Ut dichten in ut Leewarders is de laaste twee jaar wat mear fan de grond komen. De faart is d'r foaral in komen deurdat ik in 2004 un prys won met 'Un held út de Meenthe', myn fertaling fan 'A working class hero' fan John Lennon. Kyk, as je daar gewoan 'Un held fan de werkende klasse' fan make, hè je direkt al te feul lettergrepen. Ik socht un metafoar foar dat armoedige, en soa kwam ik bij de Meenthe, un armoedige buurt. Dat was ut presys: un held út de Meenthe.''

Groate ambisys het hij nyt as dichter. ,,Ik strún feul, ik fyts feul, dan maak ik al dy teksten.'' De regels speule him dan frij deur ut hoofd. Fytsend langs de Weaze fon hij út dat 'Op de Weaze' perfekt past op 'In the getto' fan Elvis. Soa 'ferleewarderde' hij ut dramatise lietsje, over een jonge út de binnenstad met wie ut ferkeard afloopt: ,,En syn moeke gúlt...'' Op andere ouwe hits het Melvin kompleet nieuwe ferhaaltsjes fantaseard. 'Purple rain' wurdde 'Goudenregenstaat', 'Space oddity' feranderde in 'Kermis op 'e Skraans'.

Syn losse gedichten gaan soms oek over Leewarden, mar nyt altyd. Ut fers 'Dryfsandforstinnen' waar de bundel naar noemd is, gaat over waterlelys en andere ferleideleke skoanheden. ,,Soa'n moaie bloem trekt flychjes en andere kleine beestjes an, en dan is ut inenen 'hap', se wurde opfreten deur un libelle. Ut is ut idee fan de Lorelei.''

Waar ut te abstrakt dreigt te wurden, make de foto's fan Minne Velstra un hoop dúdlek. Skryft Melvin over 'rôze besneeuwde namen in steen', dan laat de foto siën dat hij denkt an de Noorderbegraafplaats, waar de blaadsjes fan de Japaanse kers neardwarrele op de grafstenen. En wurdt ut te serieus, dan goait Melvin der un feul luchteger rymke teugenan. Bijfoarbeeld un gekke tekst over un pears poedelsje, dat d'r onbedoeld de oarsaak fan is dat un draaiòrgel in de Nieuwestadsgracht kipert.

Melvin houdt fan afwisseling. ,,Krek as met de muzyk. As we met French Connection staan te speulen, is ut nyt allenech de blues. Un paar nummers, en dan wear heel wat anders. Elke dag boerekoal is oek nyt lekker.'' Soa wil hij oek nyt allenech Leewarders skrieve, oek al gaat ut hem nou even goëd af. Hij is bezich un teaterprogrammaatsje in ut Nederlaans te maken en un cd-singeltsje in ut Frys: 'Miranda', over Miranda Werkman fan Omrop Fryslân.

Ut Leewarders leit 'm wel, fanself. ,,Ut bekt lekker.'' Sommige dingen kanne je alleen in ut Leewarders sêge. In 'Moeke Van der Veen' haalt Melvin herinneringen op an de tyd dat hij postboade was. Op syn faste rontsje stond un froutsje geregeld halfnakend achter de fitraazje op de post te wachten. ,,Dat sach d'r skitterend út, daar hew ik un ferske over maakt op 'Mrs. Robinson'. Dan sing ik: 'Se hat hur kninen al los in ut hok'. Dat kanne je nyt fertale in ut Nederlaans. 'Haar borsten zwengelden los in het T-shirt', dat klinkt nyt.''

Of hij oek in ut stadsdialekt denkt, weet hij nyt seker. Mar hij praat ut al jaren. Opskrive is un heel ander ferhaal, merkte Melvin. ,,Ut ene Leewarders is ut andere nyt. Sproken nyt, skreven al helemaal nyt. Eerst dee ik ut maar wat fonetys, toen fon ik in de biblioteek ut 'Woardeboek fan ut Leewarders'. Ik dòcht: dat is offisjeel, dus dat brúk ik. Mar un heleboel Leewarders binne ut dur nyt met eens, dy fine ut feul te Frys. En dan is ut un eigenwys folkje hoor, ongelooflek. De een het ut over Liwwaddes, de ander over Luwaddes of Leewarders. De ene seit skoenen, de andere skúnen.''

,,De Skieringerwyk, de Hollanderwyk, de Transvaalwyk, Lekkumerend-Oost, elk buurtsje het syn eigen soart Leewarders. Dat merk ik oek an de reaksys op grapkes in de saal. In de kantine fan kaatsfereniging O.G. út Nijlân reagearden se nyt op un bepaalde grap, mar in Skieringen bulderden se fan ut lachen. Ik hat ut over ut Wilhelminaplein, ik froech: wat it ut saaiste plein fan Leewarden? Ut Saailand, bedoelde ik natuurlek. Mar in dy kantine seiden se: 'Ut Willem Alexanderplein'...''

Heel froeger was Leewarders de taal fan de upper ten. Nou is ut foaral de taal fan de gewoane man in de folksbuurten. ,,Ik hoar ut wel es as ik bij skoal staan te wachten op un oppaskyn. 'Must dyn freet houwe je.' Ut klinkt foar nyt-Leewarders onbeskaafd meskyn. Mar soa bedoele se ut nyt. Ut is 'gewoan gewoan'.'' Melvin probeert der an bij te dragen dat ut Leewarders wat meer status krijt. ,,Ik hoop dat ut wat hogerop komt in de hiërargy fan taaltsjes en dialekten in oanze direkte omgeving, soa as Nederlaans, Frys, Bilts en Stellingwerfs.''

Syn deftich útsiënde dichtbundel kan meskyn helpe, oek al telt de earste druk 'mar' tweehonderd eksemplaren. Melvin is d'r wat fan skrokken dat hij nou naar foaren skoven wurdt om Arjan Hut folgend jaar op te folgen as offisjele stadsdichter. ,,Dan komt d'r soa'n druk op. Dat leit mij nyt soa, ik hou der oek nyt fan om froech an ut werk te gaan foar de baas.'' Hij leit de bal liever bij un ander del. ,,Ik tip Anne Feddema. Gedichten skrive is één, foardrage is twee. En dat ken Anne Feddema heel goed.''

FEDDE DIJKSTRA

MELVIN VAN ELDIK: Dryfsandforstinnen, gedichten en lietteksten. Utgeverij Perio, Leewarden; 104 bls., €17,50. index
Leeuwarder poezie: waar blijven de vrouwen?

Dichteres Dosje
LEEUWARDEN - Leuk was de eerste poëzieavond die gisteren in De Bres plaatsvond zeker, maar het had iets van een herenclub, met bier en shag. Van de twaalf optredens werden er maar liefst negen door mannen verzorgd. Gek, want poëzie is typisch een cultureel domein waar vrouwen in actief zijn. In Friesland moet kennelijk nog een inhaalslag worden gemaakt. Waar blijven de jonge, vrouwelijke dichters?

Het is niet alleen vanuit emancipatoir oogpunt gezien belangrijk dat het aandeel vrouwen in de Friese of Leeuwarder dichterspopulatie groter wordt, het zou de masculiene sfeer van zo'n voordrachtsavond ook veranderen. Wat minder flauwe, seksistische en ons-kent-ons-achtige grappen en wat meer emotie, wellicht.

Neem de bondige voordracht van Donna Wouda (het pseudoniem van de vrouw van de voormalige stadsdichter Arjan Hut) - zij schreef een gedicht over hoe het zou zijn om zwanger te zijn van iemand anders dan van je eigen man. Dat levert een mooi inzichtje in haar belevingswereld op: intiem en ook een beetje pijnlijk.

En dan was er, een verrassende keuze van organisator Melvin van Eldik, de zeventienjarige Dosje (eveneens een pseudoniem: waarom publiceren deze dichteressen eigenlijk niet gewoon onder eigen naam, net als de mannen?) uit Stiens. Zij werd direct geconfronteerd met de vraag: 'Is dit je eerste keer?', wat tot gegrinnik uit de zaal leidde.

Dosje verblikte of verbloosde niet en trok in strakke, gestroomlijnde gedichten van leer tegen alles wat haar dwars zit, waaronder: Friesland. ,,Ik wou dat ik hier niet was geboren / getekend voor het leven / opgegroeid in het Noorden''. Later, in de pauze: ,,Ik hou niet van al die 'hoge' gedichten. Ik heb het liever over gewone dingen, over wat mij bezighoudt.''

Grote afwezige van de avond was stadsdichter Derwent Christmas, al werd er wel een paar keer aan zijn bestaan gerefereerd. Melvin van Eldik, die zelf ook genomineerd was voor het stadsdichterschap, stipte het punt van het niet-Friestalig-zijn van de nieuwe stadsdichter (in bepaalde weblogkringen leeft dit onderwerp nogal) aan.

Dichter Minne Velstra was er heel uitgesproken over. Waarom kiest het stadsbestuur bij drie gelijke kandidaten voor die ene niet-Friestalige, vroeg hij zich hardop af. De gemeente, aldus de dichter, slaat geen acht op de eigen taal. Interessante discussie. Jammer dat Christmas er zelf niet bij was.

Een van de meest geslaagde optredens was dat van Cornelis van der Wal (hij onthulde nooit stadsdichter te willen worden omdat hij liever over de dood dan over gebouwen schrijft). Hij oogstte applaus met zijn geestige (humor mag in poëzie) Tsjêbbe Hettinga-imitatie vol lange uithalen en zuchten.

Ook hekkensluiter Anne Feddema toonde zich een overtuigende voordrachtskunstenaar: hij kreunde, mompelde en brulde zijn teksten de aardig gevulde zaal in.

En dan was er de baldadige performance van de Sneker stadsdichter Henk van der Veer. Verwacht van hem geen lofzangen op het Vliet (Sido Martens) of op de Verlaatsbrug (Donna Wouda). Volgens Van der Veer mag het stationsgebouw van Leeuwarden er zijn, maar is de rest ,,een klompenhok voor de hel''.

Ook wel eens prettig, die afwezigheid van regionaal georiënteerde melancholie.

Over twee maanden is er weer een poëzieavond in De Bres. Tip voor debutanten: denk ook na over de vorm van een gedicht.
Het is niet slechts een gevoelsstroom van woorden. Integendeel; een gedicht is ook een concept met een metrum, een stijl en soms ook een rijm. En, wat er ook gebeurt, rond op tijd af.
bron: Leeuwarder Courant.
23 maart 2007 door Kirsten van Santen.
index
Filosofisch maal met spaghetti en levensliederen


Een leven lang op zoek naar een niet-bestaande turtel, jaloers op mannen die gemakkelijk vrouwen versieren en de strijd tussen monogamie en biologie. Het waren een paar van de onderwerpen die zaterdagavond in de Bres in Leeuwarden ter sprake kwamen tijdens 'It miel', het gastmaal ter afsluiting van een week filosofie in de ton.

LEEUWARDEN- Ruim een week heeft taalkundige en filosoof Eric Hoekstra in en voor zijn ton op de Nieuwestad in Leeuwarden met voorbijgangers gepraat over de dingen des levens. Het idee van de ton had hij ontleend aan de Griekse filosoof Diogenes, die vond dat een mens maar heel weinig nodig heeft om gelukkig te zijn. Hoekstra is veel minder dan Diogenes afkerig van de materiële geneugten des levens, vandaar dat hij in navolging van andere Griekse filosofen een symposion koos om zijn tonavontuur te beëindigen: een avondje lekker eten, drinken en filosoferen.

De aankleding is die van een avondje amateurtoneel. WTC-directeur Andries de Jong, dichteres Albertina Soepboer, boer Gerrit Luimstra (van 'Boer zoekt vrouw') en actrice Tamara Schoppert hebben zich achter een lange, lage tafel met druiven, paprika's en ananas rond Hoekstra geschaard. De laatste heeft zich in een Grieks tenue van theaterkoor Animato gestoken, de anderen moeten zich behelpen met een lap vitragestof. Kok Klaas Kasma maakt couscous met lam en spaghetti met kwartel, zangeres Trienke Hoogenberg dient het eten op en barst soms uit in een levenslied.

Haar eerste lied heeft als toepasselijke titel 'Als je verliefd op een jongen bent'. Toepasselijk, omdat tijdens de diners van de oude Griekse filosofen de schoonheid van jonge mannen veel vaker werd bezongen dan die van vrouwen. In de Bres, waar 'de liefde' het belangrijkste onderwerp is, gaat het in hoofdzaak over de meer courante heteroseksuele variant. Taalgebruik en benadering zijn, vergeleken met die van de vrijmoedige Grieken, dermate hoofs dat Hoekstra zich op een gegeven moment genoodzaakt ziet de discussie een meer zinnelijke wending te geven.

Hij faalt jammerlijk. Zijn vraag - na een lang betoog van Andries de Jong over de schoonheid van de monogamie - of 'de seksualiteit' af en toe niet roet in het eten gooit, formuleert hij als betrof het een medische kwestie. De bevestiging van Albertina Soepboer dat 'de biologie' inderdaad ook een rol speelt, ontbeert ten enenmale het sensuele vuurwerk waarop Hoekstra moet hebben gehoopt.

In 'Het gastmaal' van de Griekse schrijver Xenophon wordt ene Philippos opgevoerd als 'potsenmaker', in 'It miel' is die rol weggelegd voor de Leeuwarder zanger Melvin van Eldik. Hij bezingt niet alleen zijn liefde voor Omroppresentatrice Miranda Werkman, maar is ook openhartig over zijn eigen liefdesleven. Hij vertelt hoe hij als vrijgezel tijdens de kerstdagen ,,alleen met mien hontsje'' langs de huizen loopt, naar binnen kijkt en denkt: dat mis ik. Maar dat hij ook dankbaar is dat dat gemis hem bij thuiskomst tot creativiteit en het schrijven van liedjes dwingt.

,,In 1992 hew ik 'n niet-bestaande vogel, 'n turtel, bedacht. Soms denk ik dat ik hem bijna fonden hew, maar ik ben noch altied soekende. Dat is genoeg. Die fogel sit in mien hart, die huis-boompje-beestjeferhalen fan al die anderen niet.'' Aan het eind van zijn betoog zet Klaas Kasma een gebraden kwartel voor hem op tafel: ,,Dêr leit ie.'' Van Eldik laat zich niet overtuigen.

Ook het thema jaloezie kwam ter sprake. Met een verwijzing naar Shakespeare verklaarde Hoekstra jaloers te zijn op mannen die gemakkelijk vrouwen kunnen krijgen. Op succes van anderen is hij niet afgunstig, maar dat verandert als het iemand betreft die hij niet mag. ,,As sa'n ien foar op in literêr tydskrift stiet, tink ik: dêr hie ik stean moatten of in freon fan my,''

Melvin van Eldik was minder genuanceerd: ,,Ik bin altied jaloers, daarom hew ik ook gien vaste vriendin. Jaloezie is 'n siekte.''

Bron: Leeuwarder Courant -10 april 2007-
journalist: Sietse de Vries
fotograaf: Jeroen Horsthuis

index
Avondje nostalgie met Melvin en Hendrik


LEEUWARDEN - De Leeuwarder zanger en dichter Melvin van Eldik draait er niet omheen: ex-burgemeester Geert Dales heeft niet echt van Leeuwarden gehouden. Waarom was 'ie anders alweer zo snel weg? "Ut is alsof hij hier het staan plassen ,mar alwear fertrok sonder de boel droog te slingeren."

Van Eldik besprak gisteravond in debatcentrum De Bres de Leeuwarder actualiteiten en zong en dichtte erover. Stadskenner Hendrik ten Hoeve zorgde voor smeuïge anekdotes. 'Bauplatz Bonifacius', zo heet het programma, een verwijzing naar de aanstaande bouwactiviteiten op de plek waar tot voor kort het Bonifatius Hospitaal stond.

Met weemoed denkt Ten Hoeve nog terug aan dat 'Bonnehos', waar hij zich ooit als jongetje aan zijn amandelen liet behandelen. Een zuster legde een doek met verdovingsmiddel chloroform over z'n gezicht met de tekst: "Lekker hè, broertje?" "Man, wat foelde ik my toen beroerd", zo kijkt de verteller decennia later lachend terug.

De teloorgang van sommige karakteristieke delen van Leeuwarden vormt sowieso een belangrijk thema in het programma van Van Eldik. Het vertrek van een koopvrouw op het Zaailand - zij moet ruimte maken voor de komst van het Fries Museum - vergelijkt hij in een gedicht met een zinkend schip op de oceaan. 'Mayday, mayday' heet het gedicht.

Dat de stad nog steeds bijzondere plekjes bezit, wordt door ten Hoeve onderstreept. De Drie Dukatons bijvoorbeeld, het huisje met de beeltenis van drie dukaten in de muur. Volgens de stadskenner wonen daar nu mensen met angorakonijnen. Die konijnen hebben zo'n wollige vacht, stelt hij, "je kenne d'r lekkere warme truien fan bestelle". Dat is nog eens een verrassende tip, op een doordeweekse avondje nostalgie.


Bron: Leeuwarder Courant -5 oktober 2007-
journalist: Wieberen Elverdink

index
Passionele Melvin van Eldik in eerste DODZ

Dokkum - Zondag 5 april was de eerste DODZ (Dongera's
OpenDicht Zondag) een initiatief van Dongeradichter Mark Spijkers, de Graaf van Medwert en eethuis de Waegh.

Onder het genot van een High Tea of iets anders konden de bezoekers luisteren naar voordrachten van Melvin van Eldik en Mark Spijkers.
Van Eldik nam het publiek mee door zijn verhalende gedichten, die hij op een passionele manier ten gehore bracht. Naast gedichten had de eerste
hoofdgast van DODZ ook zijn gitaar meegenomen, waarop hij zijn veelzijdigheid als zanger benadrukte.
Liedjes met veel humor wisselde hij af met prachtige jazzstandards.
Mark Spijkers, die de middag presenteerde, declameerde enkele gedichten
uit de bundel "De heroïsche tocht" en had de lachers op zijn hand met zijn ode aan Doede Veeman. De Histotolk, die maandelijks terugkeert als columnist, verhaalde compleet in kostuum van de VOC en legde op komische wijze een pijnlijke link naar de kredietcrisis van het heden.
Het open podium werd gevuld door de dichters Gerrit Herrema, Frank Spijkers, Akke Brouwer en Pieter Oegama, die een hommage bracht aan de Graaf van Medwert met het gedicht de Graaf van Hantumeruitburen.

Bron: NIEUWS UIT HET NOORDEN NIJSNET.NL
6 april 2009

Fotograaf Henk Aartsen
index
Zoeken naar de tukkel

Melvin van Eldik is een bekende Leeuwarder. Hij maakt muziek, schrijft gedichten, draagt ze voor, doet gekke optredens en wat niet al. Daarnaast is hij op zoek naar de tukkel, een vogel die niet bestaat. Vermoedelijk

Was het nu het Oranje Bierhuis of het Oranjehotel waar we die morgen hadden afgesproken? ,,Ik kom in beide, maar het is nog te vroeg voor het Bierhuis'', zegt Melvin van Eldik door de telefoon. Dus is het het Oranje Hotel, zijn dagelijkse pleisterplaats om een kopje koffie te drinken en aan de leestafel de actualiteit in zich op te nemen.

Het zou een aangenaam gesprek worden, maar achteraf bleef een niet onbelangrijke vraag hangen. Waar hadden we het eigenlijk over gehad? Niet dat Melvin van Eldik een zweverige type is, niet dat het aan concrete onderwerpen ontbrak, maar de tukkel drukte toch wel zeer z'n stempel op het verhaal van deze performer/zanger/gitarist/dichter/schrijver/entertainer en naar eigen zeggen de best geïntegreerde allochtoon van Leeuwarden.

Van Eldik is namelijk op zoek naar de tukkel, nader gepreciseerd: naar het gouden ei van de tukkel. De tukkel is een vogel, die niet bestaat. Niemand heeft hem ooit gezien, niemand er van gehoord, zelfs Melvin van Eldik niet. Hij heeft hem bedacht, dat wel. Maar zal hij hem vinden? Hij denkt van niet.

,,De tukkel'', zegt Melvin van Eldik van onder zijn onafscheidelijke pet, ,,is een imaginaire vogel. Zie de zoektocht er naar als een metafoor voor de zoektocht van de mens alhier op aarde. Het is iets spiritueels, iets ongrijpbaars. We vragen ons toch allemaal af of er meer is tussen hemel en aarde en wat dat dan is. Eventueel. Als het er zou zijn.''

GELOVEN
Hij zelf denkt eigenlijk dat er niets is, tenminste Van Eldik heeft het niet zo op bijbels en korans en geloven staan. Omdat hij er niet in gelooft. Net zo min als hij in het bestaan van de tukkel gelooft. En toch vraagt hij er mensen naar. In Leeuwarden, in Amsterdam, in India, in Zuid-Amerika. Want zover strekt zijn zoektocht. Nee, hij is nog geen spat dichterbij gekomen. Maar mooie gesprekken, mooie spirituele gesprekken heeft hij wel gehad.

Van Eldik vertelt van z'n zoektocht, terwijl er een ietwat spottende glimlach over z'n gezicht glijdt. Terwijl hij naar eigen zeggen zeer oprecht is, is het moeilijk vast te stellen of dit de echte Melvin of Melvin de performer is. Die aarzeling bij z'n toehoorder doet hem zichtbaar deugd.

Dan maar naar wat aardsere zaken zoals z'n leven, z'n jeugd, z'n Leeuwarden, z'n muziek. Het heeft allemaal met elkaar te maken, zo blijkt. Hij groeide op in Leeuwarden-Zuid, het Julianapark was z'n habitat, zoals hij het zelf omschrijft. Daar spraken de jongens Liwwadders, even verderop, aan de andere kant van de brug over het Van Harinxmakanaal begon het Fries. En thuis spraken ze Nederlands. ,,ABN'', zegt Van Eldik, ,,want dat spraken wij mensen uit Nederlands Indië.''

Vader werkte bij de verkeersinspectie en moeder zat over Melvin in. Want Melvin zat dan wel op de hbs en dom was hij zeker niet, maar liever maakte hij muziek. Hij dacht dat hij er zelfs van kon leven. ,,Dat komt'', zegt Van Eldik, ,,op de hbs had ik me zelf beloofd: wat ik later ook zal worden, ik wil op een maandagmorgen niet voor een baas aan het werk.''

Toen hij deel uitmaakte van de tamelijk bekende band van Mark Foggo, toen hij met die band op de televisie kwam bij Toppop, toen de hele straat de dag erna naar z'n moeder zwaaide, toen pas begon zij wat vrede met het leven van haar zoon te krijgen.

Pa vond het al veel eerder best, want pa was ook al iemand die graag mocht optreden. Tussen de schuifdeuren weliswaar. ,,Dat deden ze voor de oorlog in Nederlans Indië vaak'', zegt Van Eldik, ,,optredens voor klein publiek.'' Dat hij nu niet alleen als muzikant, maar ook als performer durft te doen wat hij doet, denkt hij te danken aan z'n vader.

RIJKDOM
Rijk is Van Eldik van z'n muzikale leven nooit geworden, maar al jaren heeft hij geen uitkering nodig en volstaan tien tot twintig uur per maand optreden. ,,Dat komt omdat mijn uurtarief nogal hoog is'', zegt hij. En dan nog. ,,Er bestaat een andere rijkdom.'' De tukkel scheert over de tafel en schampt het gesprek, maar we komen te praten over volks en elitair.

Melvin van Eldik is een volksjongen en daar is hij trots op. ,,Als ze Hollands tegen me praten, praat ik Hollands. Als ze Liwwadders tegen mij praten, praat ik Luiwwadders. Als ze Fries tegen me praten, praat ik Fries. Ik praat letterlijk en figuurlijk de taal van de mensen. Ze kennen mij allemaal op de vrijdagmarkt, ze kennen mij op de Noordtribune van Cambuur.''

Nu lijkt het er op, dat dat volkse Van Eldik een beetje in de weg is gaan staan bij een verdere ontwikkeling van zijn carrière. Bijvoorbeeld toen Derwent Christmas tot stadsdichter werd benoemd en Van Eldik niet. Schande sprak de stad er van. Van Christmas werd nadien weinig meer vernomen, van Van Eldik destemeer.

En nu weer met de aanstelling van een stadsperformer. Men zou denken: geen idealer kandidaat dan de man die zingt, dicht, gekke kunstuitingen bedenkt, poëzie-avonden belegt en als performer zelfs landelijk almaar bekender wordt. Maar wederom: geen Melvin van Eldik.

Hij is niet verbitterd, hij vindt het wat raar. ,,Want in de omschrijving van wat er van de stadsdichter werd verwacht, stond dat hij een buffer moest zijn tussen volk en overheid. Me dunkt, de omschrijving past geheel bij mij. Van de genomineerden voor de stadsperformer ken ik er een stuk of drie. Bekwame jongens, aardige jongens, maar wat ze doen, doen ze vanuit hun eigen wereld, niet vanuit die van het volk. Dus.''

Ach, het gaat hem niet om het geld, niet om meer optredens. Het gaat hem Leeuwarden, om wat erkenning voor een echte Liwwadder performer, die prachtteksten schreef op bestaande melodieën, zoals daar zijn: Man út de Meenthe (Working class hero), Kermis op de Skraans (Space Odity), Even un fette bek skore (Una paloma blanca).

GREUNSHIEM
,,Kiek'', zegt Melvin van Eldik, ,,vanmiddag heb ik een optredentje in Greunshiem. Dankbaar werk. Kom ik met wat toepasselijke liedjes over vergankelijkheid en zo, eigen werk allemaal. Onderschat de mensen niet die daar zitten. Daar zit straks een generatie, die met de Stones en de Beatles is opgegroeid. Maar vanmiddag is het Melvin van Eldik, weer eens wat anders dan een shantykoor.''

French Connection is de band waarin hij al jaren speelt en die voor enig vast inkomen zorgt. Niet altijd op plekken waar veel aandacht voor de muziek is trouwens. ,,We staan wel eens in Lauswolt op een party. Dan weest ut wel, dan bist behang. Maar het eten is er goed, het geld ook. We doen daar niet moeilijk over. Sido Martens zou dat niet willen doen. Sido is principieel, daar heb ik veel bewondering voor. Maar ik ben niet principieel, ik speel alles. Desnoods gooi ik er een Elvis-nummer tussen als men dat wil.''

Melvin van Eldik is nooit zo van de blues geweest. Dat komt omdat hij niet van de sores, niet van de misère is. ,,Ik ben een optimistisch mens'', vindt hij zelf. ,,Ik heb ook nooit haast. Ik ben nogal zorgeloos. Haal ik deze trein niet, dan haal ik de volgende wel. Zoiets. Behalve als het de laatste trein is natuurlijk.''

Hij woont en leeft alleen. Niet getrouwd, geen kinderen, geen relatie. ,,Ik ben een solist'', zegt hij, ,,een loner. Ik heb een vriendin met drie kinderen, daar pas ik wel eens op, die kinderen zijn mij dierbaar. Maar ik ben geen man om zelf kinderen te hebben.''

Naar muziek luisteren doet hij weinig. En als hij het doet, dan luistert hij naar Piazolla, die van de tango's. Daarin herkent hij wat van zich zelf. Net zoals in de schilderijen van Carel Willink. Magische realisten, net als hij.

POETRY SLAM
Hij heeft z'n hart verloren aan Poetry Slam, een wedstrijd voor dichters, die in tal van steden wordt georganiseerd. Die van Zeist heeft hij gewonnen, hij is verzekerd van de finale in Utrecht.. ,,Het gaat steeds beter'', zegt Van Eldik, ,,in het begin ging er nog wel eens iets mis. Stond ik te performen, sloeg er ergens een capuccino-apparaat aan, was ik m'n tekst kwijt.''

Die competitie, maar vooral de ontmoeting met andere dichters, daar geniet hij van. Zelf organiseert hij wel eens een poëzie-avond in De Bres in Leeuwarden. Hoogstaande poëzie, zegt Van Eldik, ,,en ondertussen roepen de dichters: 'Binne de wussies al klaar?' Daar hou ik van, die combinatie van het spirituele van de gedichten en de aardsheid van een knakwussie.''

De tukkel, daar is hij weer. Melvin van Eldik is van plan nog vele reizen te maken, in z'n hoofd maar ook fysiek om het bestaan van de vogel te ontdekken. Laatst was hij op Sri Lanka. Hij vroeg een oudere man of die wist waar de tukkel te vinden was. ,,Jazeker'', zei de man, ,,daar in de grot, daar heb ik hem gezien.'' Toen stond zelfs Melvin van Eldik even met de mond vol tanden. ,,Het kon niet, want de tukkel bestaat niet. Ik heb hem zelf bedacht.''

Er valt een stilte. Hij vorst z'n gesprekpartner en zegt dan: ,,Ja toch?''

Bron: Leeuwarder Courant (Sneon & Snein Zaterdag 11 juli 2009)
Journalist: Bonne Stienstra

index
De stad en de stilte

Het was juli 1992; Melvin van Eldik weet het nog goed. De leadzanger van het Leeuwarder jazzy trio French Connection werd gebeld door zijn bandmaat Eddie Mulder: er was een aantal optredens afgezegd. Drie doodstille weken dreigden. ,,Toen ben ik naar het reisbureau gegaan en gevraagd of ze nog wat leuks hadden.’’ Sri Lanka, was het antwoord. ,,Diezelfde avond nog zat ik in het vliegtuig.’’
,,Een beetje eng vond ik het wel, die eerste reis. Alleen maar aparte lui, met rare doeken om ‘e kop.’’ Toch bleef hij gaan naar Birma, Nepal, India, Cambodja en vele andere landen in Azië, maar ook in Zuid Amerika. Nu, 22 jaar na die eerste reis, kan hij het al lang niet meer missen. De reizen zijn de smeerolie van zijn creatieve proces. ,,Vanwege gezondheidsproblemen heb ik twee jaar niet kunnen reizen. Dan voel ik me dus gewoon kut. Ik moet weg. Moet altijd daar zijn waar ik niet ben.’’
Dichter is hij, maar ook muzikant, vanger van geluiden en nog tientallen andere dingen. Op de ochtend van het gesprek heeft hij net een nieuwe klus te pakken: voice-over voor een documentaire over ‘’t Woanskip’. ,,In plat Liwwadders natuurlijk.’’ Beetje jammer wel, dat het onbezoldigd is. Maar wie weet komt er nog eens een betaalde klus achter vandaan.
De onrust, het plotselinge van die vlucht naar het reisbureau om aan drie saaie weken te ontsnappen: het is tekenend voor Van Eldik. Een bevriende dichter noemt hem een ‘powerpacket’: ,,Ik heb ontzettende bewondering voor de energie die hij overal inpompt.’’
De op Java geboren Leeuwarder organiseert poëzieavonden en Poetry Slams (battle tussen dichters) en is bezig met zijn 2e dichtbundel. Hij schrijft voor zichzelf en in opdracht. De muziek loopt er kriskras tussendoor. Diezelfde bevriende dichter: ,,Melvin heeft Leeuwarden als podium min of meer in zijn eentje op de poëziekaart gezet.’’
Een half leven geleden zette Van Eldik in zijn jongenskamer in Huizum-West ook wel eens wat woorden achter elkaar, maar de muziek had zijn hart. Zijn eerste gitaarlessen kreeg hij van zijn vader Bennie. De ouderlijke flat vulde zich met country & western en jazz; Jim Reeves en Chet Atkins. Tot zijn zus een plaat van The Beatles mee naar huis nam en het gezin van Eldik, in het kielzog van de rest van de wereld, in de ban bracht van The Fab Four.
Op zijn veertiende volgde zijn eerste bandje. Twaalf jaar later lonkte een leven als beroepsmuzikant. Een jongensdroom die hij vurig koesterde dan welke andere toekomst dan ook, ondanks best goede bedoelingen op de Rijks Scholen Gemeenschap.
,,Ik weet het nog goed. Het was 13 februari 1980 en we speelden met Mark Foggo & The Secret Meeting in ’t Kijkhuis te Tilburg. Een duistere jeugdclub, vol met hippies en krakers op kistjes. Maar ik vond het prachtig dat ik eindelijk in andere delen van het land kon spelen. ‘Nu begint het’, dacht ik toen.’’
,,In de jaren tachtig kon ik goed bestaan van de muziek. Eigen muziek.’’ Ook in de jaren ’90 viel er weinig te klagen, met de in 1992 door Van Eldik opgerichte jazzy groep French Connection. ,,Gouden jaren. Drie optredens in de week, maar nu met een repertoire van bekende covers. En had je eens een maand vrij, dan kwam je niet in geldproblemen.’’
Na de eeuwwisseling merkte hij dat de koek wat dunner werd. Het dwong hem af en toe klussen aan te pakken die misschien wel goed betaalden, maar waar hij op zijn jongenskamer nimmer van droomde. ,Als troubadour langs de wijkcentra, met niet altijd zijn favoriete nummers.’’
Sommige kreeg hij maar nauwelijks over zijn lippen. Een zaal dames - ,,van die high society vrouwen’’ – vroeg eens om Gloria Gaynor’s ‘I will survive’. Hij loste het op door voor iedereen de tekst uit te printen en voor iedere regel een vrouw aan te wijzen. ,,Jantien! Couplet één! Chantal, couplet vijf! Dat ging zo mooi als wat.’’
In 2004 volgde zijn grootste wedergeboorte sinds die avond als grasgroene beroepsmuzikant in Tilburg. Hij won een vertaalwedstrijd met ‘Un held út de Meenthe’, een Liwwadder bewerking van John Lennon’s ‘Working class hero’. ,,Het is kunstig om teksten op bestaande melodieën te maken. Om die lettergrepen, hand in hand met het ritme, goed uit laten komen: dat valt nog niet mee en zeker niet als het een letterlijke vertaling betreft.’’
Dat hij het Liwwadders koos, was bijna vanzelfsprekend. Het was de taal die hij als kleine jongen van zijn vriendjes leerde in het Julianapark in Huizum-west, waar hij opgroeide. ,,Ivanhoetje speule of koiboitsje en indiaantsje. Ik hef dy doadskoaten. Nee, de koegel ging langs my hene.’’
,,En het Liwwadders bekt lekker. Must hier komme dan sil ik bij dy komme, weet je wel? Met vrienden praat ik altijd Liwwadders.’’
Het werd waarlijk een handelsmerk: bekende melodieën voorzien van een Liwwadder tekst. In 2005 bracht hij er een hele cd van uit. ‘Una paloma blanca’ werd ‘Even un fette bek score’, ‘Purple rain’ werd herschreven als ‘Goudenregenstraat’. Hetzelfde jaar volgde er een dichtbundel met Liwwadder gedichten.
Druk als hij is: één keer per jaar plant hij pakweg twee maanden in voor een reis. ,,Dat doe ik het liefst alleen. Een zoektocht is het niet echt. En al zou ik wat zoeken: het komt vanzelf op me af. Achter elke berg wacht nieuwe inspiratie.’’
Hij heeft niet meteen een pasklaar antwoord op de vraag waar die reislust vandaan komt. Na enig peinzen begint hij over zijn niet onbemiddelde oom. ,,Die ging al in de jaren ’60 met gezin elk jaar naar Italië op vakantie. Dat konden wij niet betalen. Duitsland, dat leek me al heel wat. Wij gingen niet verder dan de camping bij Arnhem. Daar zag ik in de verte Duitsland liggen. De bomen zagen er al heel anders uit vond ik toen. Maar erheen gingen we nooit; te duur.’’
Een paar jaar geleden gaf hij een spirituele draai aan zijn reizen. In o.a. India ging hij op zoek naar de tukkel, een niet-bestaande vogel, die hij zelf had bedacht.
,,Ik ben bijna altijd bezig met het geloof in agnostische zin. Mijn opvoeding was katholiek. Ik zal nooit vergeten wat ik de pastoor hoorde zeggen toen een jong stelletje uit mijn omgeving hun pasgeboren kindje verloor. ,,Ze zal niet ten hemel gaan, want ze was nog niet gedoopt. Onvoorstelbaar. Daarna werd ik steeds kritischer. Ging heel goed op de juf van catechisatie letten, en wat zij vertelde. Nu ben ik al heel lang niet meer traditioneel gelovig.’’
Terug naar de tukkel. ,,Op reis kwam ik langs een tempeltje, en dan zag ik mensen er maar rondjes omheen lopen uit naam van het geloof. ‘Wat zoek je?’ denk ik dan. Als je zo druk bent met je verplichte religieuze rituelen, mis je het wezenlijke van religie.’’
,,Dus ik dacht: ik verzin mijn eigen verlichting. De tukkel. Als je die vindt heb je de zin van het leven op aarde te pakken. Maar die vindt je dus niet. De tijd is mijn hoofdgod. Daar ontkomt niemand aan. Na de dood is er niks, dan ga ik back to black: achter elk stukje verlichte schoonheid/verwijlen ruimte en tijd/verheven boven god en opperzinnelijkheid/uit duisternis komen wij/keren daarin terug/na het leven volgt de dood/rest het zwarte ongrijpbare/mysteriën mogelijk ontvouwen/licht het ‘grootse iets’ misschien wel op/wordt het zijn helder, maar iets zonder tijd blijft voor eeuwig niets. Je hoeft niet vijf keer naar Mekka: daarmee krijg je niks voor elkaar.’’
Op reis ervaart hij de drukte van een ambiance, geniet van de stilte en schrijft hij gedichten. ,,Ik ben dan alleen met de woorden in mijn hoofd. Mijn woordenschat is mijn enige reisgenoot. Ik vind dat wel prettig. Anders kom ik niet tot mooie dingen.’’ Of hij wordt er met de neus op zijn eigen Westerse hebzucht gedrukt. In de trein van Hanoi naar Saigon zag hij Viëtnamese reizigers met treinkaartje hun slaapcabine delen met arme boeren zonder geldig kaartje. ,,En ik lag lekker breed op mijn bedje. Gadverdamme Melvin, dacht ik toen. Wat ben je toch een egoïst.’’
Het gesprek komt op geluidenvangen en Van Eldik veert op. Als kleine jongen nam hij het stromen van kraanwater al op. Of zijn vader die een band plakte. ,,In het draaien van dat wiel zat ritme. Niet te vergeten exotische geluiden in den vreemde.’’
In 1998 werd hij door de gemeente Leeuwarden benaderd om de geluiden van de stad te vangen, samen met collegamuzikant Willo de Bildt voor een geluiden CD. Opgenomen werden o.a. het verkeer op het oude Drachtsterplein, Blomke fan Romke op de Nieuwstad, de Mercuriusfontein en de Doelesteeg op zaterdagavond en andere kenmerkende Leeuwarder geluiden. ,,Misschien moet ik maar eens voorstellen om dat project te herhalen. Zoveel geluiden zijn inmiddels veranderd. Alleen de bussen al klinken nu anders.’’
Twee keer solliciteerde hij op de vacature als stadsdichter, twee keer viel de keus op een ander. Solliciteren wil hij niet meer, wie weet wordt hij nog eens gevraagd. En ach: hij is toch al de onofficiële stadsdichter van Leeuwarden? ,,Ja, zo noemen ze me wel eens.’’ Twee van zijn stadsgedichten zijn opgenomen in prachtige kunstwerken in de stad.
In juli wordt hij zestig. Hij krimpt ineen bij de gedachte. ,,Toen ik 55 werd kreeg ik al bericht dat ik me in kon schrijven voor huize Avondrood. Man, ik was nog bezig met de gitaarsolo in Pearl Jam’s Alive!’’ Hij mag graag merken dat hij nog middenin de Liwwadder scene staat. Onlangs belandde hij in een hoogoplopende discussie-met-een-knipoog met een jonge meid over zijn lied voor Leeuwarden Culturele Hoofdstad. ,,’Ik schrijf een veel beter lied dan jij!’ riep ze tegen me. Dat vind ik gaaf. ‘Ik doe er nog toe’, dat klinkt zo bedaard. Maar dat voelde ik toen wel.’’
Voor vragen als ‘waar ben je het meest trots op?’ is hij dus eigenlijk nog lang niet klaar. Terugkijken is voor wie het stoppen dreigt. ,,Trots zoek ik niet in wat ik heb geschreven of gemaakt. Laatst kwam ik in Amsterdam op voor een jongetje dat in de tram door gevaarlijke gasten werd belaagd. Dat voelde goed. Ik probeer gewoon goed te doen.’’

Bron: LC Sneon & Snein - 29 maart 2014
Journalist : Tim Fierant
index